Садгуру открива 3 симптоми на нездрав ум.
Постои една чудна, тивка вистина што ретко се кажува гласно: најголемиот дел од човечката болка не е во телото. Таа е подлабоко – на местото каде човекот останува сам со својот ум.
Јогинот и мистик Садгуру еднаш рекол: „Ако можевте да го третирате телото како машина, тоа совршено би ви служело. Но ако можете да го контролирате умот, би живееле сосема поинаков живот.“
Според него, дури 70% од страдањето, болестите, анксиозноста и скршените животи не потекнуваат од телото, туку од умот – поточно од неговата нездрава состојба. Кога човек не е присутен во сегашниот момент, губи контакт со убавината на животот, се губи во мислите и останува заробен во сопствените заклучоци.
Садгуру издвојува три клучни симптоми.
Но пред тоа, вреди да се потсетиме на зборовите на Франц Кафка: „Не мораш да ја напуштиш собата. Седи и слушај. Не мора ни да слушаш – само биди. И светот ќе ти се понуди сам.“
За човек навистина да биде – мора да биде во себе, а не заробен во умот.
Прв симптом: интелектот како единствена алатка
Светот станал попаметен, но не и помудар. Научивме да анализираме, споредуваме и расчленуваме сè. Тоа е корисно, но има нешта што интелектот не може да ги опфати – како љубовта, убавината и смислата.
Садгуру вели: „Интелектот е како скалпел – може само да сече. Дали сакаш да го разбереш животот сечејќи го?“
Проблемот е што почнавме да живееме како интелектот да е сè. Родителите се радуваат кога децата се „паметни“, но ретко се прашуваат дали знаат да чувствуваат.
Денес има деца што веќе на 12 години се чувствуваат здодевно – не затоа што им недостига нешто, туку затоа што не го доживуваат светот, туку само го „консумираат“.
Животот не е формула што се учи – туку искуство што се живее.
Втор симптом: постојано „џвакање“ мисли
Сите знаат дека тешка вечера заморува, но ретко кој размислува дека и мислите можат да исцрпат.
Кога мислите течат без прекин, без насока – тоа веќе не е размислување, туку внатрешна бучава.
Садгуру вели: „Летаргијата може да дојде од храна, но и од мисли.“
На крајот од ден исполнет со грижи и обврски, човек се чувствува празен и изморен. Во таква состојба почнува да верува дека неговите мисли се неговата суштина.
Но тоа не е така. Тоа е само „радио“ што никој не го исклучил.
И добрата вест е – можеме да го намалиме.
Трет симптом: живеење во заклучоци
Умот сака да категоризира: „ова е добро“, „ова е лошо“, „ова е против мене“. Но проблемот настанува кога тие заклучоци ги сметаме за апсолутна вистина.
„Вашата психолошка драма не е мир“, вели Садгуру.
Човек тогаш живее низ филтри што сам ги создал и страда поради сценарија што самиот ги напишал.
Парадоксот е што тие заклучоци најчесто се од минатото – а и понатаму ја обликуваат сегашноста.
Сенека рекол: „Повеќе страдаме во нашата имагинација отколку во реалноста.“
И токму тоа е суштината – не нè мачат настаните, туку нашето толкување на нив.
Пат кон поздрав ум
Овие три симптоми не се пресуда, туку огледало.
Садгуру не бара слепа вера, туку предлага едноставно: забави, слушај, набљудувај, чувствувај.
Не само со умот – туку со целото свое битие.
Бидејќи животот не е нешто што треба да се анализира, туку нешто што треба да се доживее.