Најинтересните детали од животот на Миланче Радосављевиќ никого не оставаат рамнодушен.

Миланче Радосављевиќ зборува за тешкиот пат од скромно селско семејство до повеќе од половина век успешна музичка кариера.

Тој вели дека предрасудите поради неговиот телесен хендикеп само дополнително го зајакнале во намерата да успее преку песната и упорноста.

За најголемо богатство ги смета семејството, мирниот живот на село и бракот кој трае речиси шест децении.

Миланче Радосављевиќ зад себе има повеќе од половина век успешна музичка кариера, но патот до врвот на естрадата воопшто не му бил лесен. Пораснал во скромно селско семејство, се соочувал со предрасуди поради телесниот хендикеп и морал да вложи многу труд за да ги оствари своите соништа. И покрај бројните пречки, никогаш не се откажал од музиката, а денес, по децении работа и големи концертни успеси, за најголемо богатство ги смета семејството, љубовта и мирниот живот далеку од естрадната гужва.

Во разговор за „Стил“ зборува за тешките почетоци, односите со колегите, хуманоста за време на воените години, но и за бракот кој трае речиси шест децении. Открива која е, според неговото искуство, тајната на хармоничниот заеднички живот и зошто престојот на село му претставува најголемо задоволство.

1. Потекнувате од скромно, сиромашно селско семејство. Колку беше тешко да се изборите за своето место на естрадата и дали на тој пат наидувавте на пречки кои тогаш ви изгледале несовладливи?

– Мојот пат не беше послан со цвеќиња, но можеби токму затоа секој убав момент имаше посебна вредност. Потекнувам од дом во кој немаше многу, но се знаеше што значат чесноста, работата и образот. Кога немате многу, учите да го цените и она малку што животот ви го нуди.

Имаше пречки, затворени врати и моменти кога се прашував дали ќе успеам. Но, јас не знаев да се откажам. Верував во песната и во она што го носам во себе. Немав богатство со кое би можел да си ги отворам вратите, па морав да ги отворам со гласот, упорноста и срцето.

Денес, кога ќе погледнам зад себе, не би го менувал тој пат. Човек најмногу расте токму тогаш кога не му е лесно.

2. Родени сте со телесен хендикеп, поради што сте се соочувале со неразбирање од околината и луѓе кои не верувале во вас. Како се справувавте со предрасудите и што ви давало сила да истраете?

– Понекогаш најтешко за човекот не е она со што се родил, туку она што другите луѓе му го ставаат на душа поради тоа. Имаше погледи, предрасуди и зборови кои не беа лесни.

Но, уште рано сфатив дека не смеам да дозволам другите да ме дефинираат. Не сакав луѓето да ме паметат по она што ми недостасува, туку по она што можам да им го дадам.

Песната ми беше голема сила и мој начин да покажам дека човечката вредност нема никаква врска со надворешниот изглед. Верував дека секој од нас има некаков свој дар и дека најважно е да не го потроши залудно.

Не сакав да живеам како човек кој постојано им докажува нешто на другите, туку како човек кој чесно ја работи работата што ја сака. А животот ме научи уште нешто: никогаш не треба да го потценувате човекот само затоа што е различен од вас.

3. По повеќе од 50 години кариера приредивте вистински концертен спектакл, иако многумина не веруваа дека ќе успеете во тоа. Какво е чувството кога со својот успех ги демантирате сите оние кои се сомневале во вас?

– Нема да кажам дека не ми е драго. На човек му годи кога ќе успее да оствари нешто во кое и самиот многу верувал, особено кога годините и околностите не му оделе во прилог.

Но, јас не го организирав тој концерт за некому нешто да му докажувам. Го организирав од срце, за публиката, за песната и за сите оние луѓе кои со години беа покрај мене.

Најубаво беше да се видат толку насмеани лица и да се слушне како луѓето пеат заедно со мене. Тоа е моментот кога сфаќате дека сиот труд не бил залуден.

А оние кои се сомневале – па, нека уживаат и тие во песната. Не мора секоја животна победа да ја славиме на туѓа сметка. (се смее)

Мене ми е најважно што си докажав дека човек не треба да се откажува од своите соништа само затоа што некој друг престанал да верува во нив.

4. Кој од колегите од естрадата најмногу ве изненадил, а кој ве разочарал со своите постапки во текот на вашата долгогодишна кариера?

– Во толку многу години човек запознава многу луѓе. Некои ги памети по убавите зборови, некои по добрите дела, а некои и по тоа што го научиле како не треба да се постапува.

Најпријатно ме изненадувале луѓето од кои ништо не очекував, а ми покажале почит и пријателство.

Што се однесува до разочарувањата, ги имало, како и во секоја работа и во животот. Но, не сакам да именувам луѓе ниту старите сметки да ги изнесувам пред јавноста. Секој одговара за своите постапки и живее со нив.

Јас секогаш се трудев да го паметам доброто, а она што не било добро да го оставам зад себе. Животот не е толку долг за да го трошиме на замерки.

5. Во една прилика споменавте дека за време на воените години сте му пружиле засолниште на едно бегалско семејство. Како дошло до тоа и дали и денес сте во контакт со тие луѓе? Можете ли да ни раскажете нешто повеќе за тоа искуство?

– Тоа е една од оние животни приказни кои човек никогаш не ги заборава. Кога ќе видите луѓе кои преку ноќ останале без својот дом, без сигурност и речиси без сè што со години стекнувале, тогаш сфаќате колку е важно да имате покрив над главата и некој што ќе ви ја отвори вратата.

Не размислував за тоа како за некое големо добротворно дело. За мене тоа беше најприродното нешто што еден човек може да го направи за друг човек. Не треба многу филозофија кога некому му е потребна помош.

Треба да имате срце и да подадете рака. Не сакам да се фалам со такви работи, бидејќи верувам дека доброто дело најубаво се чува во тишина.

Војните поминуваат, но човечката несреќа долго останува во сеќавање. Затоа на сите би им посакал никогаш да не мораат да го напуштат својот дом и секогаш да имаат некого кој ќе им пружи засолниште.

6. Во што најмногу ги вложувавте парите во текот на долгата кариера? Дали повеќе размислувавте за материјалната сигурност и семејството или вложувавте и во нешто што ви претставувало лично задоволство?

– Никогаш не сум бил човек кој смета дека парите се цел сами по себе. Парите доаѓаат и си одат, а важно е што сте направиле со нив и кому сте му го олесниле животот.

Секогаш размислував за семејството, за домот и за тоа човек да има сигурност кога ќе се изгаснат светлата на сцената.

Сакав да вложувам и во она што ме исполнува, а особено во животот на село и во сè што ме држи блиску до природата. Мене ме исполнува кога ќе го видам плодот на својот труд, било да е тоа добра песна или нешто што израснало од земјата.

Човек не мора сè да купи за да биде богат. Понекогаш најголемото богатство е кога имате кому да му се вратите и со кого да го споделите она што сте го стекнале.

7. Со сопругата сте во брак речиси 60 години. Дали во текот на толку децении сте поминувале низ брачни кризи и како успевавте да ги надминете?

– Речиси шест децении заеднички живот не можат да поминат без подеми, падови, несогласувања и по некој облак над домот. Не постои брак во кој секој ден е сончев.

Но, важно е луѓето да знаат зошто се заедно и да не дозволат секоја ситница да ги оддалечи еден од друг.

Во мојот живот имаше многу патувања, настапи и отсуства, а семејството беше онаа точка на која секогаш ѝ се враќав.

Мислам дека заедничкиот живот не се чува со големи зборови, туку со мали знаци на внимание, разбирање и подготвеност понекогаш да премолчите нешто што не е вредно за кавга.

А понекогаш, признавам, најпаметно е сопругот да ја сослуша сопругата дури и кога мисли дека е во право. (се смее)

По толку години човек учи дека не е најважно кој победил во расправијата, туку дали сте останале на иста страна.

8. Која е, според вашето искуство, тајната на долгиот и хармоничен брак? Што би им порачале на младите парови кои сакаат да ја зачуваат љубовта и заедништвото и покрај сите животни искушенија?

– Тајната можеби е во тоа двајца луѓе никогаш да не престанат да бидат пријатели еден на друг.

Љубовта не е само убавото чувство од почетокот, кога ви се чини дека целиот свет е ваш. Љубовта е и кога ја споделувате грижата, кога се разбирате без многу зборови, кога си простувате еден на друг и кога по тежок ден посакувате да бидете заедно.

На младите би им порачал да не бараат совршен човек, бидејќи таков не постои. Ниту ние самите не сме совршени.

Важно е да пронајдат некого покрај кого можат да бидат она што навистина се. Да разговараат, да се почитуваат и да не дозволат гордоста да им биде поважна од љубовта. И што повеќе да се смеат заедно.

Верувајте ми, хуморот понекогаш е подобар лек за брачните недоразбирања од сите големи животни мудрости.

9. Својата оаза на мирот ја пронајдовте на село, далеку од естрадната гужва. Како изгледа вашиот живот кога немате настапи, кои селски работи ги извршувате и каков однос имате со соседите?

– Мојот живот на село е една сосема поинаква песна, но мене ми е подеднакво драга. Таму нема рефлектори, нема сцена, нема аплаузи, но има нешто што не може да се купи – мирот.

Сакам да бидам надвор, да го обиколувам својот имот, да видам што пораснало, што треба да се заврши и да почувствувам дека сум дел од природниот ритам.

Земјата не прашува колку песни сте снимиле ниту колку пати сте биле на телевизија. Таа бара работа и трпение.

Со соседите живееме убаво, бидејќи на село најважно е човек да биде човек. Таму и радоста и грижата се споделуваат многу поискрено отколку во големиот град.

А јас го сакам тој обичен живот. По сите аплаузи, убаво е да се слушне и како соседот ви довикува преку оградата. Тоа е, на некој начин, мојот втор концерт. (се смее)

10. Кога ќе подвлечете црта и ќе се осврнете на сè што сте поминале и постигнале, на што сте најгорди во животот и што би сакале луѓето да запомнат за вас, не само како пејач туку и како човек?

– Најгорд сум што, и покрај сè што ми донесе животот, успеав да останам на својот пат. Што од скромно селско момче стигнав до големите сцени, што со своите песни допрев до толку многу луѓе и што имав можност да го работам она што го сакам.

Но, пред сè, горд сум на својот живот, на семејството, на годините што поминаа и на сите луѓе кои оставија трага во него.

Не би сакал да ме паметат како некој што бил голем само затоа што стоел на голема сцена. Би сакал да кажат дека сум бил човек кој не заборавил од каде тргнал, кој знаел да подаде рака и кој го сакал животот.

Ако по мене остане некоја песна што луѓето ќе ја пеат и убава спомен за човекот што ја пеел, тогаш навистина сум имал богат живот.

А тоа е богатство кое не се мери со пари.