Игор има 42 години, стабилна работа во Штутгарт и плата за која многумина во Македонија можат само да сонуваат. Но, како што вели – нешто постојано му недостасувало.
„Во Германија имав ред, сигурност и пари. Ама немав време, немав мир и немав луѓе околу мене“, започнува Игор, Македонец кој веќе 15 години живее и работи во Штутгарт.
Германски ред, македонска душа
Во Штутгарт, деновите му биле однапред испланирани – работа, обврски, рокови, сметки. Сè функционирало прецизно, но ладно.
„Сè е точно, ама сè е некако… далечно. Соседот те поздравува, ама не те кани на кафе. Колегата те почитува, ама не те прашува како си навистина“, вели тој.
Кога доаѓал во Македонија, чувството било сосема поинакво.
„Тука луѓето немаат многу, ама знаат да седнат, да разговараат, да се смеат. Едно кафе трае со часови, а една средба вреди повеќе од цел ден работа.“
Пари наспроти живот
Игор признава дека во Германија заработува неколку пати повеќе отколку што би заработувал во Македонија, но и трошоците се далеку поголеми.
„Плаќаш за сè – време, паркинг, тишина, па дури и за осаменост. Во Македонија, и кога немаш, не си сам.“
Најмногу го погодило тоа што со години немал вистинско чувство на припадност.
„Во Германија секогаш си странец. Културно прифатен, ама не и свој.“
Меѓу две држави, едно срце
Денес Игор живее меѓу Штутгарт и Македонија. Работи во Германија, но сè почесто размислува за враќање.
„Не велам дека Македонија е совршена. Има проблеми, има неправди. Ама има нешто што таму го нема – топлина.“
Неговата дилема е дилемата на многу иселеници:
дали да останеш таму каде што животот е сигурен, или да се вратиш таму каде што срцето е мирно.
„Можеби вистинскиот луксуз не се парите, туку чувството дека припаѓаш некаде“, заклучува Игор.