Нова Варош – Општо познато е дека живеењето на село е убаво, но воопшто не е лесно, но дека и најтешкиот дел е Мирослава Шапоњиќ од Златар, која е целосно слепа од свои две години. Сепак, овој планинар никогаш не се откажа. Таа претрпела многу болки по грбот, но успеала да се избори со се како вистинска хероина
„Не беше лесно да се расте во средина каде што сите се целосно здрави, околината е мала и сите се познаваат. Така што често имаше многу погрдни прекари на моја сметка, но не обрнував многу внимание на тоа. Се дружев со оние кои ме сакаа Имам среќно детство“, вели Мирослав за РИНА.
Завршила училиште за слепи во Осиек, потоа курс за телефонски оператори, по што се вратила во своето село. На 15 години научила да плете и оттогаш не испуштала игла, конец и волна. Тоа стана нејзино хоби, но понекогаш и извор на приход бидејќи никој не може да остане имун на нејзините прекрасни џемпери, капи и шалови.
“Се работи на мој допир, така научив сè. Прво чувствувам, замислувам слика во мојата глава, а потоа рацете ми работат сами. Не се случило да прескокнам ред. Дури и шари правам на моите работи, знам околу 50 различни типови, плетенки, кругови… Прво чувствувам со прстите и така чувствувам се па потоа работам“, вели овој планинар.
Вели дека плетењето ја смирува и прави да се чувствува корисна, па затоа плете убави џемпери и елеци за себе, но и за другите. Ведриот дух и истрајноста на Мирослав го красат, па освен што е во плакарот и ‘рчи, многу е вешт и во домашните работи, па на гостите редовно им прави добро, домашно кафе.
„Многу го сакам друштвото, не сакам да бидам сам. Не ми пречат гужвите, вревата, вревата, ништо. Одам пешки кај најблиските, не канам никого да ме земе, а тие велат дека сум им омилен гостин“, вели вредниот плетач. Сојуз на слепите. Таа се бори за себе за се што и треба. Дури и кога паѓа многу снег, таа се турка, оди на натпревари, се дружи со луѓе. Сите роднини се исклучително горди на неа.
А кога имаш најголеми проблеми, мора да имаш верба во себе, вели слепиот плетач, бидејќи животот е убав, а секој ден на земјата е вистинско чудо.
Живеам во целосен мрак, но не му се предавам, си создавам свој шарен свет“, заклучува Мирослава од Златар.
