Автосугестија, вера или официјална медицина?
За Зорица Карановиќ, доктор по социјална психологија, писателка и новинарка, одговорот не е едноставен – туку сложена комбинација на сето горенаведено. Во своето сведочење за борбата со непозната болест, таа открива дека и верата и личната волја, како и достигнувањата на модерната медицина, одиграле клучна улога во нејзиното исцелување. Нејзината приказна започнува пред шест години, кога за прв пат почувствувала сериозни промени во нејзиното здравје, а болеста, иако долго време без јасна дијагноза, на крајот почнала да се манифестира надворешно.
Во 2017 година Зорица почна да се чувствува невообичаено исцрпено. Таа наеднаш ослабе, повраќаше, го изгуби апетитот – сето тоа без јасна причина. Иако била подложена на низа прегледи и консултирала дури пет различни лекари, ниту еден од нив не успеал да постави прецизна дијагноза. Како што признава и самата, се движела во „медицинска магла“ – имало симптоми, но немало објаснување.
Зорица во интервју за емисијата „Блиц жена студио“, каде гостуваше кај Јелена Исаковиќ, сподели и една шокантна епизода од тој период: семејството мислејќи дека крајот е близу, дури почна да размислува да ја избере нејзината слика за надгробна плоча. Но, нејзината мајка одби да ја прифати таквата судбина, изговарајќи реченица која остана длабоко врежана во сеќавањето на Зорица: „Зорица ќе живее. Длабоко го чувствувам тоа“.
Сфаќајќи дека можеби и се соочуваат последните моменти од животот, Зорица побарала од мајка си да ја однесе на место кое секогаш и носи радост – Златибор. И токму таму, започнува нов, неочекуван тек на приказната. Беше октомври, невообичаено топло, но таа беше ужасно студена. Не можеше да се загрее, дури ни со помош на лековите што ги земаше секој ден – од пробиотици, антибиотици, до средства против повраќање.
Еден ден, додека се обидувале да го вклучат парното во станот, во нивните животи влегол потполковник во пензија, господинот Александар Павловиќ. Се враќал од манастирот Дубрава, каде доброволно се пријавил, а кога ја видел Зорица завиткана во ќебе, ослабена и изнемоштена, ја прашал – од што боледува? Не знаеше како да му одговори, бидејќи и самата ги немаше тие информации. А потоа и рекол нешто што би променило се: „Спакувај се. Утре во 10 ќе те земам. Те носам на место“.
Иако беше на прагот на силата, таа реши да тргне на тоа непознато патување. Патот ги водел низ кањонот на реката Увац, кон манастирот Дубрава. Беше тоа долго и напорно патување, но Зорица имаше сè поголема желба да не го изневерува човекот кој и дал надеж. Игуменот Данило и мајката Теодора ги пречекаа во манастирот. Зорица се исповеда, а потоа и беше прочитана молитва.
Што следеше следниот ден, таа самата не може целосно да објасни.
„Следниот ден се разбудив како друга личност .
По тоа искуство таа се вратила во Белград и тогаш конечно дошла до клучното откритие. Нејзината мајка сосема случајно му се доверила на фармацевтот опишувајќи ги симптомите на Зорица, а жената зад шалтерот и кажала дека тоа многу личи на инфекција со хеликобактер. Тестирањето го потврди сомнежот – резултатите на Зорица беа во толку лоша состојба што беше чудо што таа воопшто е жива. После антибиотска терапија, нејзината состојба значително се подобрила.
Наскоро Зорица решила да не застане само на физичкото опоравување – сакала да се фокусира и на својот изглед, па посетила козметичар. Таму добил нова препорака – овој пат за манастирот Тумане. Козметичарот и раскажува за игуменот Димитри, за кого верува дека може да и помогне.
Вечерта Зорица се враќа дома и вечера со мајка и се појавува на телевизија – отец Димитрије Плеќевиќ, игумен на манастирот Тумане. Следното утро се повторува истата емисија. „Одиме во Тумане“, ѝ рекла на мајка си – и така било.
Влегла во портата на манастирот и го видела отец Димитрија како продава свеќи. Таа му пријде, побара помош.
Се сврте кон мене, ме погледна и рече, молитвата е твоја помош. Тој се помоли над моштите на свети Јаков Тумански. Од тој момент, како што вели Зорица, нејзиниот живот тргнал во нагорна линија. Почнаа да се отвораат нови врати, се појавија нови можности.
На крајот од својата исповед Зорица заклучува:
“Не верувам само во верата, ниту само во науката. Верувам во нивната нераскинлива поврзаност. Верата и медицината не се спротивставени светови – напротив, тие се надополнуваат еден со друг. Моето исцелување е резултат на тој сојуз и поради тоа не би исклучил ниту еден аспект. Сè има своја улога во нашиот живот.”