Нада Будисављевиќ е родена во селото Пеќани во Лика, а нејзиниот живот од самиот почеток бил обележан со трагедии – на шест месеци останала без мајка, а татко ѝ и брат ѝ ги загубила во војната. Другиот брат починал неколку години подоцна. Со сестрата Зора биле сместени во детски дом, каде што во 1947 година ги пронашла нивната родена сестра Јованка, која потоа ги одгледала и школувала.
Образование и професионален живот
Нада Будисављевиќ била исклучително образована и имала значајна кариера:
- Филозофски факултет во Белград – англиски јазик и книжевност, светска книжевност, италијански јазик
- Работа во кабинетот на Тито – била единствената личност што му дала отказ
- Потоа работела како професор во Воената школа за странски јазици и како преведувач во мировна мисија на Обединетите нации
- Професор на Воената академија – прогласена за најдобар професор во историјата на институцијата
Нејзината стручност и посветеност биле неспорни.
Сè за сестрата Јованка
Нада целиот свој живот го посветила на сестра ѝ Јованка. Била нејзина секретарка, шеф на кабинет, гардероберка, стилистка, придружник на патувања, негувателка, готвачка, шивачка, медицинска сестра и масерка.
Била нејзин најголем доверлив човек – сведок на многу политички и лични моменти, но секогаш дискретна. За неа еднаш било кажано:
„Сè знаете, сè гледате, сè слушате и молчите.“
Сепак, во книгата „Нада Будисављевиќ – Моја сестра Јованка Броз“ (2015), таа споделила дел од своите сведоштва.
Животот со Јованка и Тито
Нада била тивка поддршка на Јованка Броз. Откако се вселила со нив, станала дел од нивното секојдневие – присуствувала на приватни настани, патувања и животот во домот.
Била лојална и дискретна и не зборувала за нивниот приватен живот.
Таа го опишува Тито како топол и внимателен човек:
„Тито го доживував како татко. Нè прифати како деца на Јованка. Беше многу фин и топол човек.“
Одлуките и жртвата
Јованка Броз својот брак со Тито го доживувала како животна мисија. Нада била покрај неа во текот на сите години, помагајќи ѝ и чувајќи ја приватноста.
Таа вели дека Јованка никогаш не зборувала детално за својата љубов и брак, а за венчавката знаеле само најблиските.
„Таа се омажи за својата икона и до крајот на животот за неа не постоеше никој друг.“
Најверојатно, одлуката да немаат деца била свесна, бидејќи тоа можело да му наштети на Тито во тој период – иако тоа не е сигурно потврдено.
Јованка целосно се жртвувала за него – како личност која се посветува на својата мисија. Таа ги примала сите удари наместо него и често изгледала посилна отколку што навистина била.