Иако веќе е во четвртата деценија од животот и иако се очекува секој момент да се исели од родителскиот дом и да започне самостоен живот во посебен стан, тоа не ѝ паѓа на памет на Мили П. (33).
Причината е едноставна и очигледна – речиси целата плата останува на нејзината сметка бидејќи дели стан со родителите, бабата и дедото и две години постариот брат, па не плаќа апсолутно ништо. Понекогаш ја плаќа сметката за мобилен телефон и еднаш месечно ја полни Тојота Јарис. Доста кажува за неа.
Во стан од 80 квадрати живеат Мила, брат Милан, мајка, татко, баба и дедо. Секој од нив има финансиски приходи, освен мајката која цел живот е домаќинка. Во исто време, дедото на Мила е швајцарски пензионер и добива околу 120.000 денари месечно.
„Дедо ми има добра пензија, тој е душа на човекот, нема да земе ниту еден динар за моите трошоци. Во исто време, тато се пензионирал непосредно пред Нова година и добива околу 18.000 денари, додека баба добива околу 15.000 денари секој месец. Милан со диплома заработува 30.000 денари, додека мојата плата со факултет е 40.000 денари. Кога собираме и одземаме сè, на мене и на Мица ни одговара да живееме сите заедно со оглед на тоа што речиси ништо не плаќаме“, признава Мила.
Сепак, бидејќи е на постојан работен однос речиси десет години, Мила некако придонесува за животот на заедницата.
„Јас ја плаќам телефонската сметка за 1.000 денари и полнам гориво двапати месечно за 1.000 денари, што значи дека ми остануваат повеќе од 35.000 денари. Се разбира, кога ќе ми се јават членовите на моето семејство да купам нешто на враќање од работа, јас задолжително слушам. Тоа се неколку илјади денари. На сметката ми останува повеќе од половина плата. Па кој не би живеел со своите родители?“, прашува оваа девојка.
Слична е ситуацијата и со нејзиниот брат, кој исто така ја зема речиси целата плата недопрена.
Морам да признаам дека кога би живеел сама, никогаш не би подготвувала храна затоа што мразам да готвам и не знам како, па дефинитивно би јадела во ресторани или „брза храна“, па можам да замислам колку пари би троши на храна.
Всушност, подобро е да не се замислува. Жал ми е за сите оние кои го немаат луксузот да живеат со своите родители. Јас сум на мислење дека нема да се отселим од мојот топол дом додека не се омажам, а потоа сигурно ќе дојдам барем на ручек кај моите“.
ДАЛИ Е ВО РЕД ДА СЕ ШЛЕШАШ НА ТВОИТЕ ЦЕЛ ЖИВОТ? ПИШЕТЕ НИ ВО КОЕМНТАР!