Многумина слушнале за селото Брезова кај Ивањица, но само затоа што таму живеат стотина невенчани момци. Сместен на падините на планината Мучањ, во живописна природа, се чини дека не е доволно интересен за идните невести, бидејќи со години го заобиколуваат во широк лак.
Рацо Узуновиќ, иако живее со мајка си во зрели години, сепак верува дека ќе најде жена која ќе биде столб на неговото домаќинство.
„Овде, во нашето село Осредак, сме седум или осум невенчани мажи, сите се момчиња на возраст од 50 до 55 години. Мое мислење е дека никој нема да дојде да работи овде. Тоа навистина мора да се направи овде. Имав можност да се омажам, имав можност да заминам, но останав овде во родното село, ако успеам да се омажам успевам, ако не, ништо, секогаш има надеж“, вели ерген Рацо од Брезова.
И неговата мајка Румена се надева дека нејзиниот син сепак ќе се ожени. Имаат добро домаќинство, ништо не им недостига, важно е само потенцијалните невести да ги препознаат придобивките од животот на село.
„Мојата снаа никогаш немаше да има проблем со мене дури и да беше пред десет или петнаесет години, па дури и сега. Би ја држела како малку вода на дланка и би и помогнала во сите задолженија“, изјавила мајката на Рац.
Горштак Мишо Симеуновиќ, момче со долга кариера како ерген, не крие дека имал бројни можности за брак.
„Многу ќе имав ергенска пензија да ја добиев, но не, ја добив земјоделската пензија. Ниту една љубов не ми го скрши срцето, си создадов малку судбина, имаше неколку пресврти, но не толку“, изјави Мичо.
И браќата Милиќ и Милун Вујашевиќ од Брезова се ергени. Тие самите ги молзат кравите, подготвуваат и продаваат сирење и кајмак и се занимаваат со сточарство. На оваа возраст, жената може да ја турне својата зона на удобност, но тие признаваат дека тоа би значело нешто.
„Овде сè правиме сами кога станува збор за работа во куќа, на нива, околу стоката, исто така, правење сирење, готвење, но би било убаво да дојде жена и да се венчаме. Имаше можности, имавме, сепак, девојки кои сакаат да одат во град, таа што го поминува Прилички Кисељак, таа веќе не се враќа во планина“, рече Вујашевиќ.
Интересен став и интересна споредба има Данко Секељиќ, мештанец со долгогодишно брачно и ловечко искуство.
„И овде во овие планински села од регионот на Ивањица се е сменето, како ловец повеќе од триесет години повеќе би сакал да најдам лисица во приградска населба отколку да ја најдам на нашите ридови. Исто така, овие нашиве ќе најдат девојка во градот или некаде наместо овде, но потешко им е да се вратат од градовите во селата, па момците се уште живеат во надеж, се снаоѓаат, некои порано. некои подоцна, важно е да се живее во надеж, и никогаш да не е доцна“, вели Данко од Брезова.
Овие планинари денес се големи домаќини и чесни луѓе, а се што постигнале досега, го направиле сами без помош од брачен другар. Сепак, сè уште има зрак надеж дека ќе запловат во мирно пристаниште и дека возраста не е пресудна за вистинската љубов.
Извор: espreso.co.rs