Савета од Свилајнац мислеше дека изнајмувањето апартмани ќе ѝ донесе мирна старост – сè додека не доживеа непријатно искуство со неколку гостинки што ја оставија во шок.
Многумина замислуваат дека да се има недвижност на море е вистински рај – сонце, мирис на борова шума, туристи кои се менуваат и пари што капат секое лето. Но Савета од Свилајнац добро знае дека реалноста не е секогаш така идилична. На прагот на третото доба, таа доживеа непријатно изненадување што го промени не само нејзиниот поглед на туризмот, туку и на луѓето.
„Се викам Савета, од Свилајнац сум. Со мажот ми целиот работен век го поминавме во Германија. Штедевме и сонувавме, кога ќе се вратиме, да купиме куќа на море. И успеавме – во Будва. Ја уредивме, ја опремивме убаво, со вкус, за да можеме да изнајмуваме апартмани во текот на сезоната и малку да си го подобриме куќниот буџет. Не посакувавме богатство, само нашите пензии да бидат поудобни. А потоа дојде летото. И – луѓето.“
Савета вели дека се труди да им обезбеди на гостите чистота, комфор и мир. Се надева секогаш дека ќе ѝ дојдат пристојни, благодарни луѓе. И така било, додека една сезона не ѝ дошле – „дамите од Белград“.
„Три жени, во најдобри години, негувани, дотерани, зборуваат убаво, културно. Сè според правилата. Рекоа дека им треба мир, одмор од секојдневниот хаос. Платија веднаш, без ценкање. Помислив: еве конечно, благодарам ти Боже, нормални гостинки!“
Но пет дена подоцна, Савета доживеала шок.
„Ги отворам вратите од апартманот – и се заледив. Мијалникот преполн со валкани чинии, храната исушена како цемент. Пешкирите фрлени по плочките на терасата, некои со флеки што не би ги опишала ни на најголемиот непријател. Бањата – како од хорор филм: влакна насекаде, паста за заби размачкана по лавабото, огледалото како да го гаѓале со шампањ и млеко за сончање.“
А најлошото дури следело.
„Фрижидерот… го отворам, а внатре – лубеница пресечена на половина, без никакво капаче. Семки расфрлани насекаде. Покрај неа – отворена конзерва сардина, без капаче, мирисот – неподнослив. Млеко – отворено, шише без затворач. Пепелникот полн со догорчиња, канта за ѓубре преполна, салфети фрлени по подот.“
Савета седнала, се фатила за главата и не знаела дали да плаче или да повика егзорцист.
„Си помислив – какви се овие жени? Кој вака остава стан? Дали и во своите домови живеат вака? Во шок бев со часови.“
На крај, одлучила да им испрати порака.
„Културно, но решително. Им напишав дека оставиле хаос и дека тоа е неприфатливо. А една од нив ми одговори: ‘Па што сакаш? Ова не е хотел со пет ѕвезди, туку обичен апартман! Ајде, молим те, не претерувај – и онака плативме како да сме биле во хотел.’“
Тој одговор беше капката што ја прели чашата. Савета сега има јасен план за следната сезона.
„Од сега – договор, фотографии пред и по престојот, и посебна такса за дополнително чистење. Зашто, драги мои, културата не се мери со парфем и кармин. Зад вистински дами не останува свињарник.“