Марина се породува сама — мажот што го запознала на море, Дмитриј, исчезнал уште пред осум месеци. Додека ја носат во соба, во истата просторија ја носат и Елена — поранешната љубовница на нејзиниот поранешен сопруг Олег. Судбината ги спојува токму во породилно.
По породувањето, настанува забуна: и двете имаат исто презиме и родиле момчиња, па болницата по грешка ги заменила бебињата. Во тој момент Марина дознава дека Елена починала веднаш по породувањето, а Олег загинал во сообраќајната несреќа додека ја носел во болница. Нивното новородено бебе останало без никого — роднините го одбиле.
Марина, потресена од трагедијата и од мислата дека тоа бебе ќе заврши во дом, решава да го земе и да го одгледа како свое, покрај сопствениот син. На мајка ѝ не ѝ ја кажува вистината — таа мисли дека станува збор за близнаци.
Кога излегува од болница, пред неа одеднаш се појавува Дмитриј — жив, но со штaп. Преживеал тежок несреќен случај на работа и долго време учел повторно да оди. Не ѝ се јавувал за да не ја оптовари со својата состојба.
Марина и Дмитриј се прегрнуваат. Таа му кажува дека имаат син — всушност два, затоа што го посиночила и детето на Елена. Дмитриј ја прифаќа одлуката со радост. Вели дека купил мала куќа покрај морето каде што ќе живеат како семејство.
Така Марина, која останала сама, одеднаш ја наоѓа најголемата сила во љубовта, мајчинството и во одлуката да спаси уште едно дете.