Во летото 1934 година, во суровите планини на Вајоминг во Америка, двајца рудари во потрага по злато тргнале по нешто што можело целосно да им го промени животот.
Сесил Мејн и Френк Кар работеле во планините Педро, во близина на денешниот резервоар Патфајндер. Пред нив се наоѓала карпа која им го попречувала патот. За двајцата мажи кои трагале по злато, решението било едноставно — динамит.
Не ни претпоставувале дека експлозијата ќе отвори многу повеќе од обичен пат низ карпата.
Експлозијата открила скриена пештера
Кога чадот се расчистил, рударите забележале отвор кој претходно не постоел. Експлозијата отворила мала шуплина во планината. Мејн прв влегол внатре.
Пештерата била мала, речиси како тесна камена просторија. Немало злато. Немало алат, садови ниту какво било богатство. Но, на камена полица, околу 70 сантиметри над подот, се наоѓало нешто што целосно ги збунело.
Пред нив седело мало мумифицирано тело. Било толку ситно што, според подоцнежните описи, во седечка положба било високо само околу 15 до 18 сантиметри. Рацете биле прекрстени, нозете свиткани под телото, а кожата сува и збрчкана. Поради необичниот облик на главата и изгледот на лицето, на некои им наликувало на малечок старец.
Мејн подоцна раскажал дека телото било пронајдено на камена полица и дека во пештерата немало ништо друго.
Не го пронашле она по што дошле. Пронашле мистерија.
Веста за необичното откритие брзо почнала да се шири. Малата мумија почнала да преминува од рака на рака и станала локална атракција. Луѓето доаѓале да ја видат, а приказната за необичниот „мал човек“ станувала сè поголема.
Во еден момент телото стигнало до Иван Гудмен, бизнисмен од Каспер. Гудмен сфатил дека во рацете има нешто што може да привлече големо внимание во јавноста. Мумијата ја изложил во својот автомобилски бизнис, а подоцна била прикажувана и на други места.
Набрзо се појавиле големи тврдења
На плакатите била претставувана како „пигмеец“, за кој наводно се тврдело дека бил зачуван во положбата во која живеел. Дури се тврдело дека суштеството било старо 65 години.
Но, таа приказна не можела долго да издржи сериозна научна проверка.
Најважниот момент се случил кога мумијата била снимена со рендген. Снимките покажале дека навистина станува збор за тело со скелет — можеле да се забележат пршлените, ребрата и коските на рацете и нозете.
Со тоа било отфрлено едноставното објаснување дека станува збор за обична кукла или измама. Но, рендгенските снимки не докажале дека во пештерата бил пронајден припадник на некаква непозната човечка раса. Напротив.
Антрополозите кои ги проучувале достапните снимки заклучиле дека е многу поверојатно оти станува збор за човечко дете родено со тежок развоен дефект познат како аненцефалија — состојба при која големи делови од мозокот и черепот не се развиваат нормално.
Џорџ Гил, антрополог од Универзитетот во Вајоминг, подоцна заклучил дека мумијата најверојатно била човечко бебе кое починало при раѓањето или набргу потоа.
Со други зборови, она што изгледало како ситен старец најверојатно никогаш не било возрасно човечко суштество.
Како настанала легендата за „малите луѓе“
Токму тука приказната станува уште поинтересна.
Во некои приказни и традиции на староседелските народи од регионот постоеле легенди за необично мали луѓе кои наводно живееле во планините.
Кога се појавила мумијата со големина на дете, со необична глава и тело зачувано во седечка положба, било речиси неизбежно луѓето да почнат да ги поврзуваат тие верувања со откритието.
Така се појавила теоријата дека мумијата Педро можеби претставува доказ за постоењето на древна раса „мали луѓе“. Меѓутоа, за таквиот заклучок нема сигурни научни докази.
Можеби најчудниот дел од целата приказна започнува токму кога експертите почнале да покажуваат сериозен интерес.
До околу 1950 година мумијата сè уште ѝ била позната на јавноста. Гудмен ја однел во Њујорк, каде што ја прегледале експерти и биле направени рендгенски снимки.
А потоа — ништо.
Мумијата исчезнала.
Постоеле различни приказни. Според една верзија, била продадена. Според друга, била однесена во Њујорк и таму се изгубила. Се појавувале и тврдења дека завршила во рацете на измамник.
Но ниту една од овие верзии никогаш не била сигурно потврдена.
Телото исчезнало, но фотографиите и рендгенските снимки продолжиле да ја хранат мистеријата.
Се појавила и втора мумија
Многу години подоцна приказната добила неочекувано продолжение. По телевизиската емисија „Нерешени мистерии“ од 1994 година, едно семејство од Вајоминг се јавило со слично откритие.
Втората мумија го добила прекарот „Чикитаита“.
Џорџ Гил успеал да ја проучи, а анализите покажале дека и таа била човечко бебе со аненцефалија и дека имала староседелско потекло.
Датирањето укажало дека потекнувала од периодот приближно меѓу 1500 и 1700 година. За Гил тоа било важно, бидејќи втората мумија можела да понуди клуч за разбирањето на првата.
Педро повеќе не морало да се смета за „мал човек“. Можно било едноставно да станува збор за дете.
Сепак, потрагата по исчезнатата мумија не престанала, а дел од луѓето не го прифатиле научното објаснување.
Во 2005 година, Џон Адолфи од Сиракуза понудил награда од 10.000 долари за лицето што ќе ја пронајде мумијата Педро. Неговата цел била со пронајденото тело да ја оспори теоријата на еволуцијата.
Мумијата не се појавила, а ниту наградата не довела до нејзино пронаоѓање.
Години подоцна, Џорџ Гил продолжил да собира информации за овој случај. Во еден момент некој дури му донел предмет за кој се верувало дека е главата на мумијата.
Се покажало дека станува збор само за исушено и обработено парче растителен материјал.
Вистинската мумија Педро никогаш не била пронајдена.