Трагедијата што се случи на 16 март 2025 година во дискотеката во Кочани однесе 63 животи.
Надалина и Санела, две млади девојки, ја раскажаа својата приказна за денот кој засекогаш го промени нивниот живот.
„Борба – тоа е единственото што останува. Ништо друго. И останатите преживеани, и родителите што изгубија деца – секој од нас носи камен врзан за вратот кој мора да го износи“, вели 19-годишната Надалина Грозданова, која ја преживеа дискотеката на смртта и која засекогаш ќе го носи на лицето и во срцето тој 16 март 2025 година.
Ништо не најавуваше трагедија
„Беше сабота, го славевме 19. роденденот на најдобрата другарка кај неа дома. Потоа пет од нас отидовме на настапот на групата DNK. На почетокот сè беше нормално. Ди-џеј, па DNK. Полн клуб, ние во трет ред пред бината. Се вклучи пиротехниката, сè изгледаше вообичаено. Не обрнувавме внимание. А потоа, за една минута – пламенот беше насекаде“, раскажува Надалина.
„Потрчавме кон единствениот излез, а имаше повеќе од 600 луѓе. Сите кон вратата. Гужва. Другарките успеаја да излезат, јас не. Почна паника, добив напад, се онесвестив. Последното што го паметам е вриштење и луѓе што се туркаат да излезат. Кога се освестив – темнина. Не сфаќав дека се случило нешто страшно. Можеби подсвеста ми избришала дел од сликите за да не ги паметам. Само знаев дека сум заглавена и дека морам да излезам. Хаос. Ни самата не знам како успеав. Тоа беше некоја виша сила. Се сеќавам дека поминав низ вратата, а што се случуваше околу мене – ништо. Како избришано“, вели таа.
Младата учителка што го преживеа хоророт
Во дискотеката таа ноќ била и Санела Давиткова, 26-годишна учителка од Кочани.
„Бевме веднаш пред бината, точно под пиротехниката. На почетокот пламенот не го сфативме сериозно, мислевме дека е дел од настапот. Сè додека пејачот не викна: ‘Излегувајте сите!’ Речиси целото мое друштво успеа да излезе, но тројцата се заглавивме на самите врати. Од излезот ме делеше еден чекор. Кога го почувствував жешкиот воздух, инстинктивно ги ставив рацете преку лицето“, раскажува Санела. Благодарение на тоа, лицето ѝ останало речиси неповредено, но рацете носат траги од пламенот.
„Понатаму ништо не паметам, мислам дека накратко се онесвестив. Не можев да дишам. Кога се освестив – заглавена. Луѓе натрупани еден врз друг. Во таа врева и паника, првото што го видов пред вратата беше моето момче. Го повикував, но не ме препозна – сите бевме покриени со саѓи. Сепак, ме слушна. Не знам како успеа да ме извлече. Ме остави пред дискотеката и се врати по другарите. И двајцата беа изнесени. Стојле, еден од нив, кој многу го сакав, беше напред во возилото на Брзата помош која мене ме носеше. Беше многу храбар. Сè време ми велеше дека ќе биде добро. А тој, на крај, не издржа – почина во Белград“, вели Санела.
Обид да се врати нормалниот живот
По краток престој во Солун, се вратила дома. Вели дека било многу тешко, но се труди да продолжи понатаму и повторно работи.
„Учениците на почетокот ме гледаа чудно. Сега е сè во ред“, со насмевка вели младата учителка.
Надалина додава дека кога се разбудила од кома – ништо не паметела.
„Стигнав во болница, разговарав со родителите, функционирав нормално. Но ништо не паметам – тоа е некој шок“, вели таа. Добила изгореници на вратот, вилицата и левата рака.
Била префрлена од Кочани во Солун, каде што поминала 75 дена.
„Кога во Грција се разбудив од кома, по операциите и сè, воопшто не знаев зошто сум во болница. А потоа, уште на интензивна нега, родителите ми кажаа што се случило, колку има загинати. Им сум благодарна, тоа беше најисправно. Дури тогаш ги сфатив размерите на трагедијата и дека меѓу загинатите има луѓе што ги познавав. Сфатив дека изгубив пријатели“, раскажува Надалина низ солзи.
„Како минува времето, сфаќаш дека навистина ги нема. Тешко е да се живее со тоа секој ден. Но останува само борбата. Ова е животна лекција. Сега разбирам колку е минливо сето она што некогаш сум го сметала за важно. Бев многу амбициозна, сè правев за да бидам ѓак на генерација – што и станав. Но знаете колку вреди таа титула на интензивна нега? Ништо! Само сакам да бидам добро. Сè друго во животот се постигнува, важно е да си жив, здрав и со своите блиски. Ништо повеќе не треба. Тоа е суштината.
„Можеби и нема шанси целосно да се опоравам. Но 50% е физичко заздравување, 50% е да го прифатам сето ова – и така ќе победам сто проценти“, вели Надалина.