Иако имаше многу хитови, нејзиниот живот заврши трагично
Зорана Лола Новаковиќ беше една од најголемите музички ѕвезди од шеесетите и седумдесеттите години на 20 век на нашите простори.
Лола е родена во Белград на 25 април 1935 година, а нејзината кариера започна на 22 години кога во 1957 година беше ангажирана како постојан вокален солист во Радио Белград. Се истакна со специфичен и топол глас. Истата година успешно ги брани националните бои на саемот во Лајпциг, каде го сними својот прв албум со песните „Алиса во земјата на чудата“ и кубанскиот хит „Бабалу“ на шпански.
Во 1962 година го обезбедила четвртото место за својата земја на „Песна на Евровизија“ со бројот „Не палете светла во самрак“.
Успехот во Германија продолжил со концерти во Унгарија, Полска, Чехословачка, Швајцарија, а во 1958 година заминала во Либан, каде непланирано престојувала година и пол. Секако, таа стана ѕвезда на Блискиот Исток, но носталгијата ја врати во родниот град.
Во 1960 година закажала концерт во Домот на синдикатот. (прв солистички концерт во Југославија). Билетите беа распродадени за два часа. Лола беше и првиот домашен уметник што ја посети Русија.
Успесите на фестивалите само доаѓаа – во 1961 година го освои првото место во Загреб со песната „Свитање“, а истата година повторно победи на фестивалот во Опатија со песната „Једном у граду ко знам ком“.
На фестивалот во Загреб во јануари 1962 година Лола ја отпеа „Не дојдовте“ Тоа беше антологиски настап, пред публиката и ТВ камерите, преплавена од емоции, среде песната се расплака. Толку многу ја импресионираше публиката што доби аплауз кој траеше 10 минути и остана најдолгиот аплауз на нашата сцена. Секако, првата награда и беше доделена речиси едногласно.
На фестивалот „Белградска пролет“ во 1962 година победил со песната „Неко ко шапќе“.
Бурен приватен живот
Бурниот приватен живот на првата дама на поп музиката, балканската дива, кралицата на евергрини – како што ја нарекуваа, беше застапен во медиумите подеднакво како и нејзината богата кариера.
Се мажеше три пати!
Првиот пат кога застана на лудиот камен беше со сопругот, професор по физичко, Боро Крагујевиќ, со кој беше во брак неполни две години.
Потоа во 1966 година се омажила за Мило Јовановиќ, претставник на авиокомпанијата Панамерикан и тој брак траел 4 години.
Со бракот со поп-уметникот Драган Антиќ, таа стана мета на жолтиот печат. Почетокот на нивната врска беше проследен со бројни шпекулации. По фестивалот „Белградска пролет“ во 1971 година, на кој настапија заедно, таблоидите беа преплавени со приказни за нивната романса. Со оглед на тоа дека Драган беше помлад од Лола повеќе од една деценија, тие на почетокот ја криеја својата врска.
Се пишуваше дека е во руски затвор, па дури е прогласена за таен агент на ЦИА.
По разводот со Драган, во 2000 година, таа реши да се повлече од естрадата и од јавниот живот. Повремено се појавувала на индивидуални концерти, но била постојан член на Театарот во Теразие.
Иако беше голема ѕвезда, сите што ја познаваа ја опишаа како скромна жена, која никогаш не зборуваше лошо за своите колеги. Беше исклучително ценета и почитувана, а нејзиниот талент беше восхитен од цела Југославија.
Миња Субота, како што пишуваа тамошните медиуми, ја сметала за неповторлив талент. Се присетил како публиката во Загреб плачела додека таа пеела, а кога си заминала верувал дека „ништо повеќе нема да биде исто“. Маја Оџаклијевска и по нејзината смрт истакна дека Лола била пејачка која никогаш не „бркала популарност“.
Лола Новаковиќ последните години од животот ги помина во самотија, а почина на 3 април 2016 година во својот дом во Церак.
Соседите ја нашле во фотелја, а според информациите, желбата била нејзиниот погреб да не биде јавен и да не биде погребана во Алејата на Великите.
На денот на погребот, куќата на Лола била ограбена и украдени многу вредни предмети внатре. Само три месеци подоцна, оваа вест излезе во јавноста, на инсистирање на нејзината долгогодишна пријателка.