Не знам што уште не изумира во Македонија, ако веќе не изумираат нејзините градови. Некогаш живи, со чаршии полни со луѓе, занаети и разговори, денес сè почесто личат на места кои полека се гасат – тивко, без отпор, без јасна надеж дека утре ќе биде подобро.
Низ целата држава се повторува истата слика: казина и обложувалници на секој чекор, кафулиња постојано полни, но без вистински живот во нив, и генерации пензионери кои го минуваат денот набљудувајќи како времето стои во место. Младите или одамна си заминале, или останале заробени во истото секојдневие – без перспектива, без можности, без визија.
Чаршиите, кои некогаш беа срцето на македонските градови, места на средби, трговија, култура и дух, денес се само сенка од тоа што беа. Затворени дуќани, празни излози и тишина што боли повеќе од било каква бучава. Таму каде што некогаш се слушаше смеа и пазарење, денес има само случајни чекори и спуштени ролетни.
Македонија не тоне затоа што нема луѓе, туку затоа што нема насока. Се губи духот, се губи заедништвото, се губи чувството дека оваа земја може да понуди иднина за оние што остануваат. Од места со карактер и идентитет, многу средини стануваат празни и тажни простори во кои секој гледа како да го преживее денот, но ретко кој се осмелува да ја замисли утрешнината.
Ова не е приказна за еден град, ниту за еден регион. Ова е приказна за Македонија. За држава во која младите си заминуваат, чаршиите умираат, а единствените бизниси што растат се казината и обложувалниците.
Прашањето одамна не е дали пропаѓаме – тоа веќе го гледаме секој ден. Прашањето е дали ќе се разбудиме навреме, или ќе продолжиме да гледаме како ни исчезнува државата, тивко и постепено, додека на крајот не остане само тишина.