Фолк пејачот Милан Топаловиќ Топал јавноста го пречека во „Ѕвезда Гранда“ и го памети по карактеристичниот тембр на гласот. Денес ужива популарност и живее лесен живот, но никогаш не се срамел од своето потекло и растењето во сиромаштија во мала средина.
„Тоа е планинско село на планината Златар. Кога велам село, навистина мислам на оние вистински села како моето. Овие села во Шумадија, Војводина се всушност гратчиња спроти моето, моето село е вистинско село, што значи дека луѓето сè уште ги користат коњите како превозно средство и во зима кога паѓа снег, пеш одат на скии, бидејќи имаат без други услови“, објасни Топалко и откри дека и тој и неговиот постар брат се родени во куќата.
Мајката на пејачот се породила на подот од куќата, што тој сега го смета за лавовски потег.
„Ние сме родени во стара куќа, не беше пракса во тоа време жените да се пораѓаат дома, туку се раѓаа бебиња во болници, но моето село беше исклучок. Таму се уште не стапи на сила правилото дека бебињата се раѓаат во болници. Ние сме последната генерација што се роди таму, бидејќи веќе нема младост“, изјави Топалко за Гранд и откри дека неговата мајка работела на полето и молзела крави до самиот крај на бременоста.
„Мајката ги молзеше кравите напладне, па почувствува дека ќе се породи и се врати во куќата и ме роди мене. Татко ми собираше сено на ливадата, не ни знаеше дека ќе се породи, не му се ни јави. Таа отиде и го направи своето како вистински херој, тие жени се неверојатни“, откри пејачката.
– Моите родители живееја како селани, сточари, како и сите луѓе. Моментите на контакт со градот биле многу ретки, дури ни во болница не оделе кога биле болни. Мајка ми подоцна ми раскажа како се однесувала со мене кога ме болило грлото, кога ме болат белите дробови и слично – рекол тој.
Старата куќа во која живееле шест членови на семејството, самиот татко ја изолирал од трска и кал, а струја добиле дури во 70-тите години. И покрај лошите услови, тој смета дека бил среќно и нахрането дете.
„Татко ми уште од мали нозе ги знаеше сите овие градежни работи, сам поставуваше под, трска и кал изолација, се работеше сам до каде што можеше. Немавме канализација, а струја дојде околу времето кога се породив. Никогаш не сум почувствувал дека нешто ни недостига, добро ми е, моите никогаш не ме пуштаа да гладувам, имавме храна од нашата фарма“, објасни Топаловиќ и додаде дека и мајка ми заработувала благодарение на своите трудољубиви раце. Со години плетела палта, џемпери и панталони, со што и носела приход во куќата.
„Мајка ми не беше вработена, но научи да се занимава со занает, така добија пари да купат машина подоцна. Кај неа доаѓаа луѓе од други села да им шие, тоа и беше дополнителен приход и колку и да беше сурово и тешко заработуваше“, вели Топалко во емотивната исповед.