Еден монах еднаш раскажа мудра приказна и таа се пренесува со текот на годините. Секој треба да ги прочита овие зборови и добро да ги запомни. Таа гласи вака: На далечен, осамен остров, среде океан, живееја убаво во хармонија, љубовта, богатството, тагата, суетата и знаењето. Тие живееја мирно на тој остров далеку од сите светски грижи и настани. Но, по многу векови, забележале дека нивниот остров полека исчезнува, побрзо и посигурно. Тие брзо сфатија дека островот брзо тоне.
Вознемирени, ги спакувале своите работи и полека го напуштаат својот прекрасен, магичен, остров, што им даваше среќа со векови. Таа беше единствената која веруваше и се надеваше дека сето тоа е привремено и дека ќе дојдат подобри денови кога сè ќе биде убаво и весело како порано. Меѓутоа, со текот на времето, љубовта исто така сфати дека нема надеж и дека и таа мора да го напушти својот дом. Убаво ги спакува сите работи и многу спомени со нив, но … сега немаше начин да го напушти островот. Сите чамци, бродови и сплавови веќе пловеа и немаше повеќе време да се направат нови. Љубовта почна да повикува на помош.
Некако во тоа време, патот го донесе и Богатството. Љубовта се израдува на среќната случајност и го замолува Богатството да ја прими на нивниот брод: Те молам, прифати ме, островот тоне, ќе се удавам – рече љубавта. Извини, но мојот брод е полн со злато и скапоцени камења. Љубов, нема место за тебе. Ако влезеш и ти, се плашам да не потонеме – рече Богатство и си замина.
Љубовта почнуваше да паничи. Островот потонуваше повеќе и повеќе и водата го преплавуваше. Во паника, љубовта постојано повикуваше на помош. Тогаш тагата дојде на нејзиниот сплав. Љубовта се радуваше на стариот пријател: Целосно, те молам спаси ме. Ќе потонам заедно со овој наш остров. Би било срамота да се остави светот без љубов.
Жал ми е љубов – одговори тагата – толку сум тажна што не можам да те носам со мене. Сакам да сум сама. И ја остави љубовта далеку зад себе. На островот, љубовта вече очајуваше. Таа не гледаше како да се спаси од непријатната ситуација во која се најде затоа што веруваше во подобро утре. Сепак, трошка надеж, или можеби прашање на вера, сепак ја натера да продолжи да повикува на помош. Нејзините покани го привлекооја вниманието на Суетата, која случајно минуваше покрај неа.
Земи ме со тебе. Ти си мојата единствена надеж – рече љубовта. Нема шанси! Погледни колку си валкана и влажна, сакаш да ми го навлажниш бродот. Ти си многу виновна! Сега сама снисиги последиците. Убаво ти реков да заминеш додека сеуште можеш. – И сè уште навредена, таа заминува и ја напушта љубовта со својата тажна судбина.
Ја изгуби дури и последната надеж, љубовта и се предаде на судбината. Таа седна на единствениот непотонлив камен од нивниот некогаш голем и убав остров и чекаше да исчезне под водата и да ја земе со себе. Од никаде, во чамецот се појави странец.
Странецот дошол многу близу и ја подаде раката кон љубовта. Таа влезе во бродот и тој ја пренесе на соседниот остров. Таму љубовта излезе од бродот, и се заблагодари и продолжи понатаму. На само неколку метри, сфати дека не знае кој ја спасил. Таа се сврте и истрча назад кон брегот, но бродот со странецот веќе беше изгубен на хоризонтот.
Тогаш љубовта само го забележа знаењето како седи на брегот. Таа пријде и праша: Кажи му на знаењето, кој е странецот што ме спаси од сигурна смрт? Знаењето ја погледна, се насмевна и и рече: Како, не знаеш? Тоа беше времето.
Време? Збунето праша љубовта. Да, времето – одговара знаењето – затоа што само ВРЕМЕТО е во состојба да сфати колку е голема љубовта