Приказната за една баба од Босна, која била заборавена од нејзините деца, ги крши и најтврдокорните срца.
Бабата Мевла Нумановиќ од селото Грачаница кај Живинице во Босна доживеа тешка старост, а срцето и е скршено од тоа што од сите нејзини деца ја посетуваат само една ќерка и болен син. Останатите наследници како да ја заборавиле. Сега деновите ги поминува сама на крајот од селото, каде што ги нема ни најблиските соседи да и тропнат на врата. Во куќа во која нема вода, нема бања и кујна, Нана се бори со своето здравје.
Како што посочува, повремено праќа некој познаник да и купи леб, а кога може ќерката ја посетува и и носи храна која веќе не може да ја подготви. Здравјето и е лошо, а најмногу боледува од дијабетес.
– Имам дијабетес, ме мачи стомакот, требаше да ме оперираат пред 12 години, но не можат. Пијам многу апчиња, имам и висок притисок – рекла бабата.
Нема соседи, нејзиниот брат, сестрите и ќерката починале, додека 12 дена по породувањето изгубила две деца.
– Постојано ме посетува само една ќерка и ми помага во работата низ домот. Една свекрва ја избркала од дома . Морала да ја остави 5-годишната ќерка. Таа дојде кај мене, договори документи и замина во странство. Тогаш ми рече да не се грижам за неа, а не знам ни каде е, 20 години ја немам видено. Има голема ќерка, доаѓаше кај неа да ѝ даде благодат и потоа се враќаше. Ми велат дека е во Америка – вели Нана Мевла.
До пред три години, вели, и било малку полесно, бидејќи нејзиниот сопруг Мухарем бил жив.
– Го мачеше брух. Беше многу полесно кога беше таму. Сега немам ни дрва ни ќар. Не можам да платам вода и струја. Имам само шпоретот што ми го дадоа, а ни тој не работи, само рингли.
Едниот син е во болница, а најстариот наследник не влегол во куќата 8 години.
– Сакаше да му дадам половина од оваа куќа, а јас му реков дека има уште 4 сестри. Потоа се налутил и го нема. Сега е во пензија, работел во Словенија, каде се омажила неговата ќерка. Ја вработил и неа и сопругата, нема ништо од никого – објаснува со воздишка.
Најмногу и помага нејзината ќерка која има ретардирано дете.
– Со мака ги воспитав децата, влече – повлече. Направив сè жив. Носев и дрва, земјоделие, имав крава. Сега сум сам. Нема дрва, нема вода, само од чешма. Една ќерка „ме следи“. Нејзиниот сопруг работи на фарма, секој петок го носи детето на терапија. А сепак наоѓа време да ми помогне и да ме посети – рече баба Мевла и додаде:
– Никогаш никому ништо лошо не сум направил.