Имаше и друга страна на паричката.
За животот на Јованка Броз, нејзиното доаѓање во Белата палата и насилното заминување од него, почетокот, како и пропаѓањето на љубовта со Тито, во една прилика расветлила личноста која била најтесно со неа – нејзината помлада сестра. Нада Будисављевиќ, која живеела со нив 25 години.
Во нејзината книга „Нада Будисављевиќ: Мојата сестра Јованка Броз“, објавена во 2015 година, таа откри и зошто верува дека Тито и Јованка никогаш немале деца.
Како што рекла, Тито за малку ќе ги прифатил неа и нејзината сестра Зора за свои деца, дури често ги прашувал за мислење, што за Нада било големо изненадување.
Сепак, имаше и друга страна.
– Нејзината жртва беше целосна за него. Таа од самиот почеток се стави во негова служба како посветена, како калуѓерка која се посветува на својата религија. Го впиваше секој удар што беше наменет за него и потоа се правеше дека е многу посилна од неа. Се однесуваше како кремен, како женска карпа, а тоа подоцна беше злоупотребено – напишала Нада.
-Најтешко беше да ја гледам како страда и да ги слушам нејзините маки, а тоа што работев околу неа не ми беше тешко. Никогаш. Тоа ми беше некако природно. Зашто, нашата сестра Зора се омажила за време на студиите и заминала да живее во странство, кај нејзиниот сопруг, дипломат. Потоа се преселив во Ужичка 15, со Тито и Јованка. Јас бев нивен закупец. Од една страна ми беше убаво да се живее таму, а од друга не ми се допадна – продолжува таа во својата книга.
– Најверојатно, нејзината доброволна одлука била да нема деца . Затоа што тоа може да му наштети на Тито во тој момент. Велам, најверојатно, затоа што тоа не го знам – стои во мемоарите.
Нада се осврна и на тоа каков бил животот на Јованка по смртта на Тито.
– Никогаш не замислував дека секој момент на убавина и среќа ќе го плати со едно страшно, двојно страдање. Тоа беше насилство од секаков вид. Вербално насилство.
Систем преземен за да се помогне во тоа насилство. Медиумите во служба на тоа насилство. Психолошка злоупотреба. Дури и физички напад. Осум години без греење во куќа со покрив што прокиснува, а подрумот е под вода. Тоа беше ужасен вид на тортура. И никој освен државните мајстори не може да влезе во куќата бидејќи е државна сопственост, а тие доаѓаат, па намерно го расипуваат тоа што го прават. Се беше готово. И не се грижеше за нештата, за материјалните добра. Се грижеше за малку правда и не сакаше да дозволи да се бришат со неа – напишала Нада.