Пред неколку години почнав четириесетдневен пост. Постот го започнав со мотив да ги смирам стравовите и анксиозноста и на крајот научив многу повеќе од тоа.
Пиев најмногу вода и овошни сокови, малку бадемово млеко и малку лесна супа. Тоа секако беше тест. Чувствував физичка глад само во првите три дена. После тоа, се чинеше дека моето тело повеќе не сака цврста храна. Но, тоа не значи дека е лесно. По првите три дена, сè уште морав да се справам со навиката да сакам храна за време на ручек и емоционалниот глад.
За време на постот, добро е да размислуваме што сака Бог кога постиме . Исус одвреме-навреме нѐ повикуваше да постиме, иако не рече дека тоа мора да биде за време на постот. Тој исто така рече да не биде очигледно кога постиме. Со други зборови, не треба да одиме наоколу да се фалиме како постиме и да зборуваме за тоа за да се сожалиме.
Кога се откажуваш од нешто, нека биде за да може Господ да те научи на нешто, а не за да можеш да се пофалиш или да привлечеш внимание кон себе на кој било начин. Така, се надевам дека споделувањето на моето искуство не е фалење, туку споделување на она што го научив за да им помогнам на другите.
1. Секогаш полни
Тоа што останав без цврста храна ме научи да барам од Бог мојата сила и чувство на ситост. Сепак, најважно, ме научи да барам од Бога за мојата емоционална храна. Ова е веројатно најголемата причина зошто Бог сака одвреме-навреме да постиме – за да научиме да гледаме кон Оној што може да ни помогне во сите ситуации, наместо да гледаме кон нешто што може да помогне само моментално.
2. Скромен дух
Постот, без разлика дали се однесува на сите или само одредени намирници, треба да ме натера да погледнам во себе. Да погледнам што ме мотивира да правам одредени работи. Да обрнам внимание на тоа што ме тера да се расправам и да се расправам со други луѓе. Да ме извести за тоа што ми носи раздор. Обично она што предизвикува немир во мојот дух е мојата неостварена желба. Понизниот дух треба да биде резултат на времето поминато во пост. Дух кој ја става Божјата волја над мојата, онаму каде што треба, и ги става туѓите потреби пред моите.
3. Менталитетот фокусиран на другите
Сакањето и барањето да се разберат другите луѓе е втората најголема заповед. Со промена на моето размислување и согледување како да ги ставам потребите на другите луѓе пред моите, не само што им помага на другите, туку и мене ми помага. Кога работам да залечам туѓи рани, моите рани ги лекува Бог. Мислам дека тоа е една од славните Божји тајни. Можеби љубовта со себе носи лековит мелем?
4. Бидете мирни и знајте
Во текот на тие 40 дена, Господ навистина ми ја надополни силата. Од време на време се чувствував уште поенергично отколку кога јадев редовно. Мислам дека тоа е затоа што кога размислувам за храна, мојот ум оди на молитва. И се чини дека молитвата ми даде повеќе од храна. Псалм 42:1 доби ново значење – Како што заднината копнее по извор на вода, така мојата душа копнее по Тебе, Боже.
5. Благодат и слабост
Гордоста ме замоли да ја исфрлам таа ставка од статијата. Тоа беше всушност три различни времиња, некаде на средина на постот, кога безгрижно го прекинав постот. Јадев овошје кога се сретнав со пријатели на ручек еден ден. Јадев неколку мезе на забавата. И уште еднаш, кога пиев диетална кока-кола. Се збркав три пати. Исто како Петар, се чувствував како да сум го отфрлил Господ три пати. Но, повторно, исто како Петар, се покајав и добив благодат и милост. Моите грешки ме натераа уште повеќе да го сакам милосрдниот Господ.
На четириесет и првиот ден, повторно почнав да јадам цврста храна и бев исполнет со благодарност затоа што Бог ми ја покажа својата неверојатна благодат. Божјата благодат и сила ми овозможија да го завршам тој потфат со чувство на ситост.
Дали ви треба свежа инфузија на благодатта? Дали сакате подобро да го разберете Божјиот Дух? Дали сакате да чувствувате повеќе радост? Постот со кое било времетраење понекогаш значи нешто што може да ви помогне. Бог ја осветлува својата светлина за тоа зошто мислиш дека ти треба тоа нешто. Вашето срце ќе се промени затоа што Тој ќе ги насочи вашите мотиви.
Да, Семоќниот ќе биде твојата радост и слободно ќе го кренеш лицето кон Бога. (Книга на Јов 22,26)
Автор: Џенифер Херен; Превод: Блаженка Ш.; Извор: Пешачки премин