Во Австралија сум повеќе од дваесет години. Имам адреса, работа, документи, живот среден како по книга. Ама кога некој ќе ме праша од каде сум – не размислувам ни секунда.
Од Македонија сум.
Овде, Македонците не се само иселеници. Ние сме народ што си ја носи татковината во џеб, во јазикот, во кујната, во песната што ќе ја пуштиме кога ќе останеме сами. Можеш да смениш држава, ама корен – не се сели.
Живееме далеку, мислиме блиску
Во Сиднеј сонцето пече, улиците се чисти, системот функционира. Ама вечер, кога ќе седнеш со „нашите“, разговорот секогаш завршува исто:
– Што се случува дома?
– Каква е Македонија?
– Ќе биде ли подобро?
Ние овде градиме куќи што не се наши, плаќаме кредити во туѓа земја, а срцето ни останува таму каде што зимата е ладна, а луѓето топли.
Нашите деца и нашата борба
Најтешко е со децата. Им зборуваме македонски, им објаснуваме зошто знамето ни значи, зошто празниците не се само слободен ден. Се плашиме да не ја изгубат Македонија пред да ја запознаат.
Затоа овде црквите не се само верски објекти – тие се училници по идентитет. Фолклорот не е игра – тоа е лек против заборавот.
Македонија не е идеална, ама е наша
Ние во дијаспората често сме строги кон Македонија. Ја критикуваме, се нервираме, се караме по кафеани и Фејсбук. Ама кога некој однадвор ќе ја навреди – сите стануваме едно.
Затоа што може да сме далеку, ама Македонија не е место – таа е припадност.
Ќе се вратиме ли?
Тоа прашање секогаш виси во воздух. Некои ќе се вратат, некои не. Ама сите – барем еднаш во животот – сакаат да бидат закопани таму каде што им почнало името.
И додека Австралија ни дава можности,
Македонија ни дава смисла.