Брачен пар кој со години живее и работи во Германија отворено проговори за притисокот и неразбирањето со кое се соочува од страна на роднините во татковината.
Долго време кај нас владее уверувањето дека луѓето кои заминале во странство живеат безгрижно, дека парите им доаѓаат лесно и дека немаат проблем постојано да им помагаат на семејството и роднините. Но реалноста одамна не е таква – особено по пандемијата. Животот во дијаспората стана поскап, потежок и понесигурен, а тоа најдобро го чувствуваат оние кои со години работат во Германија.
Еден човек, по потекло од мал град на Балканот, реши искрено да раскаже како изгледа нивното секојдневие – без разубавување и без маски.
„Мислат дека парите ни паѓаат од небо“
„Понекогаш се обидував да објаснам колку напорно работам, но моите како да се глуви – никогаш не го слушаат тоа. Тие мислат дека во странство печените кокошки паѓаат од небо“, раскажува тој.
Автомобилот што го вози е стар и купен половен, но секогаш пред доаѓање дома го средува до совршенство – го полира, купува нови фелни и навлаки за седишта, за да изгледа како нов. Во Германија, вели, на работа оди со воз, а до продавница со велосипед, но тоа никој не го гледа.
Секое враќање – со празни џебови
„Секој пат кога доаѓаме дома, се враќаме со празни џебови. Сопругата и децата купуваат облека на распродажби, ги тргаме цените, ги препакуваме во украсни кеси – само да не изгледа дека штедиме. Целата годишна заштеда оди за тие неколку недели ‘одмор’“, признава тој.
Дури и кога парите не се доволни, велат, често влегуваат во минус – само за да не разочараат никого.
Редовно испраќаат пари – без прашања
„Секој месец испраќаме пари. Повеќето од роднините се без работа или со минимални примања. Во нас гледаат како во некакви волшебници и јас не смеам да ја расипам таа слика. Но искрено – уморен сум. Уморен од тоа да бидам банкомат.“
Тој додава дека знае многу луѓе од дијаспората кои, пред да дојдат дома, земаат мали кредити – само за да можат да го одржат имиџот што од нив се очекува.
„Нè сакаат додека даваме“
„Нè сакаат само додека даваме пари. Инаку, за нив сме селјаци, папци. Се смеат зад грб. Сум слушнал како, кога ќе влеземе во кафуле, велат: ‘Ете ја дијаспората, гледај ги како се облечени’. Понекогаш стануваат и си одат, понекогаш остануваат и гласно го исмејуваат нашиот акцент или кога ќе употребиме некој странски збор.“
И покрај сè, вели, најмногу боли тоа што никој не сака да чуе колку чини животот таму – не само во пари, туку и во здравје, нерви и осаменост.