Вистина е дека често чувствуваме притисок дека мораме да имаме се, кариера, семејство, добра куќа, сопруг…
Притисокот за брак е особено голем за жените во 20-тите и 30-тите години. Сите слободни девојки сигурно слушнале од љубопитните роднини дека е време да се смират, девојките кои се во врска слушаат дека е време за брак. Нашите најблиски имаат очекувања кога и за кого ќе се венчаме.
Бидејќи таа временска рамка никогаш не оди онака како што планираме, често доведува до стрес, депресија, дури и несреќи и кога работите не одат онака како што вие или другите очекувавте. Тој притисок го делат многу девојки ширум светот, а денес ќе ви пренесеме дел од нивните искуства.
Селина, 30 години. „Јас си вршев притисок да се омажам. Кога бев мала мислев дека ќе се омажам и ќе имам дете до 30 години. Да ви кажам – не сум ни блиску. Тоа влијае на мојот однос со моите родители, мајка ми секогаш ми дава до знаење дека сака внуци.
Тоа влијае и на мојот однос со поширокото семејство, бидејќи сите прашуваат кога ќе се омажам. Почна да влијае и на моите врски. Кога почнувам да се гледам со некого, почнувам да се прашувам дали таа врска има потенцијал за брак, наместо да се опуштам и забавувам. Но, научив да прифаќам и да пуштам некои работи, а вистинската ја чекам онолку колку што треба, бидејќи знам дека ќе вреди.
Стефани, 30 години. „Толку се мачев со сето ова што почнав да одам на терапевт, да научам како да се справувам со анксиозноста и да го намалам притисокот што си го наметнував, да имам совршен живот. Тоа негативно влијаеше на мојата самодоверба, лошо влијаеше на мојата врска и ме изеде“.
Кристина 30 години. Со дечко ми оваа година славиме 5 години врска и една година откако го купивме станот. Постои чувство на притисок да се омажи. Прво куче, потоа прстен, брак, куќа, па бебиња. Тоа го слушам уште од мала. Сфатив дека сето тоа се очекувања на другите и дека ништо во нашите животи нема да се смени со брак освен моето презиме.
Ќе се венчаме кога и ако сакаме, не затоа што тоа општество го очекува од нас. Кети, 30 години. Како што се приближува мојот 31-ви роденден, чувствувам се поголем притисок да најдам некого. Тој притисок најмногу доаѓа од моите пријатели кои се во сериозни врски или бракови. Јас сум буквално единствената слободна личност што ја познавам во моментов, и тоа ме прави да се чувствувам како да сум од друга планета.
Кортни, 32 години. Мислам дека постарите генерации не можат да разберат зошто се уште не сум се омажила и немам дете. Но, се прашувам, дали сум запоставена поради тоа? Дали е моја вина што немам никој?
Тешко е затоа што жената која сама си го платила факултетот, работи со полно работно време, вратила кредит од автомобил, купила куќа и правела се што доаѓа со поседување куќа, сè уште не се смета за успешна. Фрустрирачки е што единствениот успех е бракот, пренесува Инфопулт.
Што мислите вие далис е согласувате со напишаното?