ДЕНОТ на Тијана (34) и Страхиња (35) Мијовиќ започнува штом ќе се раздени. Штом го испрати својот сопруг на работа, Тијана ги полни бројлерите, а потоа ги подготвува синовите Максим (9) и Константин (6) за училиште и градинка.
Потоа оди во стаклена градина, каде што секогаш има нешто да се прави со зеленчукот во текот на денот. Нема помалку работа во градината и дворот.
До пред две години оваа млада брачна двојка, таа од Суботица и тој од Нови Сад, кои заедничкиот живот го започнаа во Белград, не можеа да замислат дека нивните денови ќе изгледаат вака и дека ќе најдат мир и здравје во селото. на Чонопља кај Сомбор.
Тијана и Страхиња решија на не баш лесен чекор, пред се, да му помогнат на својот помал син да се подобри.
– Константин имаше проблеми при раѓањето, со температура од 40, прашање беше дали ќе преживее. Имаше сепса, крварење на мозокот од втората и третата фаза, што имаше големи последици врз неговиот ментален развој – се сеќава Тијана на исклучително тешки моменти. – Долго баравме дијагноза, а неврологот ни рече дека треба да бегаме од градот, бидејќи на детето му треба чист воздух, физичка активност и куче.
Тоа било поттик за семејството Мијовиќ да одлучи градот да го замени за село, а бидејќи мајката на Страхиња е од Чонопла, одлуката паднала на ова село Бач, на десет километри од Сомбор и на 50 од родната Суботица на Тијана.
– Како што и самата преживеав рак на црниот дроб пред повеќе од десет години благодарение на комбинацијата на лекови и природни чаеви, ја знаев моќта на здравата средина – вели Тијана. -Сакавме нашите деца да живеат слободно, да си играат на улица и да трчаат наоколу, да бидат надвор од утро до вечер, да играат како ние порано. Освен тоа, со години бевме кираџии, се селевме и секој прв пат се грижевме дали ќе имаме пари за киријата. Моравме да најдеме решение за да добиеме покрив над главата.
Тие се пријавиле на конкурсот на Министерството за згрижување на село кое одвоило средства за купување на селско домаќинство, но како што велат, без разлика на исходот од конкурсот, не ни помислувале да се откажат од оваа намера.
– Го поминавме конкурсот, ни помогнаа да ја уредиме столаријата на куќата и да изградиме стаклена градина на пет декари земја, каде летово одгледувавме органски чери домати.
Ако е лесно, не е, има многу работа, многу повеќе отколку во градот, но некако сите имаме многу енергија и ништо не ни е тешко. Планираме следната година да аплицираме за субвенции и да изградиме уште една оранжерија и да го прошириме производството – додава Мијовиќи. –
Разликата во воспитувањето на децата е огромна. Купивме и куче и напредокот на Константин беше се повидлив од ден на ден. Сега е среќно и функционално момче што оди во градинка.
Сите не прифатија многу убаво. Верувај ми, селото има се што е потребно за животот на едно младо модерно семејство. Има училиште, годинава се запишани две првачиња, градинка, амбуланта, Максим оди на фолклор, игра фудбал…
Нема потреба младите да бегаат од селото, кога може да им обезбеди се што имаат во градот, до кое ако нешто треба многу брзо може да се стигне. Нашите села не смеат да умрат, се надеваме дека ќе има уште повеќе млади во селата.
