Многу пати мајка ми ми кажа дека сум и го уништила животот – токму кога мислеше дека завршила со породувањето по три деца, јас доајдов. Еден од најраните сеќавања што ги имам е кога и пријдов да ме погали, а таа ме оттурна и ми рече: „Бегај, остави ме на мира, ти си на мојот татко. Оди кај него“.
Имаме и една слика од пикникот. Имам околу три години и држам нож додека мајка ми мирно ме гледа. Денес, кога сум мајка на 16-годишно момче, не можам да разберам како можела да дозволи своето дете да си игра со нож. Денес, исто така разбирам дека мајка ми очајно требаше да биде во центарот на вниманието и не сакаше некој да и го одземе тоа, дури ни детето, пишува писателката Клер Витфилд во својот есеј за нарцисоидна мајка што предизвика многу внимание, а ви го пренесуваме во целост, пренесува Нови .
Во животот таа мораше да биде филмска ѕвезда, додека децата беа анонимни статисти, повеќе предмети отколку луѓе. Ако внесевме пријатели во куќата, таа се бореше за нивното внимание и восхит, ја користеше сета своја харизма. Ако не успееше, ќе предизвикаше расправија со татко и – се, само сите да ја погледнат.
Накратко, мајка ми беше нарцис и речиси ме уништи. Таа почина во јануари 2016 година и можеби мислите дека ми олесна. Меѓутоа, дури тогаш дојде до мојот ментален колапс бидејќи бев принуден конечно да се соочам со сеќавањата на живеењето со неа.
Мама имаше 69 години кога беше примена во болница со дијагноза на рак на белите дробови. Таа почина еден месец подоцна. Ја играв улогата на совесна ќерка и трипати неделно патував во нејзиниот град и болница.
На таа возраст веќе бев во среќен брак со мојот сакан Данкан, а ја имавме и 12-годишната Кејтлин, која ја родив во претходната врска. Имав и добра работа и се уверив себеси дека ги победив демоните од моето детство.
Меѓутоа, кога ја видов мајка ми во болничкиот кревет, со маска за кислород, се потресов. Некој кој бил толку застрашувачки цел живот сега се претвори во таа кревка личност. Сепак, дури и тогаш таа сè уште можеше да сее отров. Ја познавав мајка ми и секако не очекував никакво извинување или објаснување, но не очекував ниту расправија.
Во една прилика, по напорно патување бев во соба околу 10 минути, таа ја извади маската од лицето и ми рече: „Можеш да одиш“. Вториот пат кога ме нападна беше тоа што како мало девојче се откажав од часовите по пијано. „Се обложувам дека сега ти е жал поради тоа!“ ми рече таа.
Низ сето тоа, молчев, како и секогаш кога таа ме нападна. Имав 37 години, а сепак се однесував како мало девојче.
Дури на самиот крај ми се чинеше дека можеби чувствува нешто кон мене, нешто како нежност. Сакаше да ми остави пари за нова кујна кога умре. Тоа е единствениот знак на нежност што таа некогаш ми го покажала.
Кога умре, сите бевме со неа. Додека моите браќа и сестри плачеа, јас не пуштив ниту една солза. Ништо не почувствував на погребот. Дури еден месец подоцна се појавија некои чувства. Првото чувство што дојде беше слободата – никогаш повеќе нема да ја слушнам нејзината критика кон мене. Потоа дојде бесот затоа што никогаш немаше да имам шанса да ја прашам зошто ми беше таква. Темните спомени ме обземаа и ми се појавија децении на мојот потиснат бес. Зошто ми беше таква? Дали таа некогаш ме сакаше? Почнав да се распаѓам. Не можев повеќе да работам, почнав да ја запоставувам ќерка ми. Ми се појави и Хашимото. Престанав да се гледам со пријателите и почнав да пијам секоја вечер за да се опуштам.
Поради мајка ми, станав жена која не знае да каже „не“ затоа што очајно сакав одобрение од другите. Ако мајка ми веќе мислеше дека ништо не правам како што треба, морав да имам потврда од другите и затоа никогаш ништо не одбив, а ако испадне дека не сум на висината на задачата, ќе се распаднав.
Како што се сеќавав на сè така, мојот однос со сопругот почна да се распаѓа. Безброј пати ќерка ми ме најде како седам и плачам. Сè уште во мојата глава ги слушав критиките на мајка ми. Секогаш беше покрај мене и ме потсетуваше дека ништо не правам како што треба и дека ништо нема да излезе од мене, дека сум премногу дебела, премногу слаба, преголема кукавица.
Кога бев мала, нејзината ароганција ми изгледаше привлечна. Се што сакав беше тој да ми обрне внимание. Секогаш правеше неочекувани работи – да речеме, кога ми купи кученце без најава. Беше убава, привлечна и ги привлекуваше луѓето како магнет. Дури кога станав малку постар и почнав да живеам во домовите на моите пријатели и да ги гледам нивните родители, сфатив дека мајка ми не се однесува правилно.
Татко ми беше во морнарицата и кога се родив јас, мајка ми беше единствената задолжена за нас. Таа беше несреќна. Тато беше спремен на се само за да има мирен живот и никогаш не ѝ се спротивстави. Мама секогаш се лутеше кога му викав на тато да направиме нешто заедно. „Не очекувајте ништо од него, тој само сака ручек на маса и тоа е тоа.
Ме критикуваше затоа што личам на него.
Ако плачев, таа ме исмеваше. Ако се налутев поради тоа, ќе ме погодеше. Затоа единствената одбрана беше никогаш да не покажувате емоции, да умрете внатре и да изгледате бело и без реакција, што и да се случи.
Единствената добра работа во сето тоа е што мајка ми беше многу ангажирана околу моето школување. Јас бев првата во семејството кој отиде на факултет. Тоа не беше поради мене, туку поради нејзината решеност барем едно дете да оди на училиште.
Бев изгубена на факултет затоа што бев навикнаат некој да доминира со мене, па влегов во нарушени односи со мажи кои се однесуваа лошо со мене, како и мајка ми.
Кога се вработив, го запознав сопругот. Тој беше добар со мене, бевме во врска две години кога забременив. Три години подоцна, нашата врска заврши и јас станав самохрана мајка без поддршка од семејството.
Потоа го запознав Данкан во 2007 година и мојот живот се преврте наопаку. Изградивме живот од кога ја избркавме мајка ми. Тој ги виде моите родители само двапати – еднаш кога на татко ми му беше дијагностициран тумор на мозокот во 2011 година. Во тоа време, се чинеше бесмислено да се лутиме на него иако претходно го прекинавме контактот. Како и секогаш, влегов во улогата на тивок помошник и ги игнорирав моите чувства. Не и кажав ниту збор на мајка ми, без разлика како се однесуваше со мене, бидејќи не сакав таа да предизвика сцена што ќе го потресе татко ми.
Кога татко ми почина шест месеци подоцна, не ми падна на памет дека имам право да жалам. Морав да и се посветам на мајка ми. И повторно ги проголтав чувствата и се вклучив околу неа. Можеби затоа сиот гнев и омраза излегоа од мене кога и таа умре. За среќа, по неколку месеци на такви емоции, побарав лекарска помош.
Полека сфатив дека сега кога мајка ми ја нема, конечно сум слободна. Повеќе не морав да се плашам дека ќе скокне и ќе почне да ме критикува. Дури сега учам да ги бирам моите пријатели според тоа колку ми возвраќаат. Порано ги избирав моите пријатели според тоа колку сум корисна за нив. Одеднаш почнав да се запознавам себеси.
Патем, мајка ми никогаш не ми купи кујна. Таа навистина ми остави пари за тоа, но јас ги потрошив на курс за креативно пишување што го искористив пишувајќи го мојот дебитантски роман. Тоа е мојот начин да ја вратам контролата врз себе, пренесува Нови.