Од кога ја купи првата „пегла“, Милојко Миловановиќ не го смени вкусот и навиките. Ја наполнил гаражата со „железа“, па во меѓувреме станал вистински колекционер. Кога изминативе денови снегот ги покри планинските села во Пожега, прво поминаа машините за чистење, а веднаш потоа неговата црвена полска лута „машина“.
– На овие ниски температури работи долго време, но почнува и работи. На овие мали ридови нема пречки за „железото“. Сите ме прашуваат зошто само тие, а јас им одговарам дека тоа е мојот „мерцедес“ и не би го менувал за ниедна лимузина – изјави Милојко.
„Возев само рамна пегла цело време, научив и да ги поправам, добро ме послужи и никогаш не размислував да возам друг автомобил. Одам со неа, заработувам неколку пари, инаку столар сум, но работам се помалку, стареам“, вели Милојко.
Возниот парк Милојков има шест железа, но две се регистрирани. Првата „кола“ ја купил во далечната 1982 година, а од тогаш шест од нив се сменети под негова команда. Никој од нив не испрати во отпад, туку за секој од нив изгради гаража во дворот и ќе ги чува засекогаш.
– Научив се за нив, знам каде е секоја завртка и воопшто не ми треба механичар. Моментално имам шест пегли, од кои две се регистрирани. Црвената најмногу ја возам, за село е, а другото жолтото го палам за одмор и кога одам во град. Можам да кажам дека е свечено и празнично – низ насмевка изјави Милојко.
Меѓутоа, овој селски домаќин не сака да се сеќава на една природна катастрофа што го снашла и му нанела голема штета.
– Гром удри во гаражата и ми ја запали пеглата. А таа ми беше омилена и најдобра, најмногу вложив во неа, дури сакав да вградам и дизел мотор – се сеќава Милојко.
Сите во полето на Томета, но и во околината, знаат за љубовта на Милојко кон овие коли и нема сомнеж дека неговите железа, црвени или жолти, уште долго ќе се возат низ малите патишта – зависи од поводот.
