Психологот истакна дека родителите кои се „воени лидери“ ги прекинуваат потребите на децата и откажуваат секаква можност за преговарање.
Родителите ги прашуваат експертите како да постават граници, бидејќи се збунети од брзите промени и системот на вредности што се менува преку ноќ, вели психологот Милена Опарница.
– Кога станува збор за давање пари за излегување на своите деца, родителите кои се премногу заштитнички настроени во својот родителски стил и кои сакаат по секоја цена да го заштитат детето за да не чувствува непријатни чувства на отфрлање, на крајот им е најтешко. – вели Опарница.
Таа објасни дека на одреден начин ја преземаат одговорноста за чувствата на своето дете и дека, без разлика дали имаат или не, по секоја цена им обезбедуваат пари на децата.
– Во пракса дури и позајмуваат за да може детето да излезе. Кога велам дете, навистина не мислам на децата во раните фази на адолесценција, 13, 14 и 15 години, иако има и случаи каде што одат и во ноќни клубови и рафтинг. Тоа е веќе нешто друго. Родителите навистина влегуваат во ситуација да мора да позајмуваат пари, а се почесто бараат помош од стручни лица – изјави Опарница.
Таа додаде дека родителите ги прашуваат експертите како да постават граници бидејќи се збунети од брзите промени и системот на вредности што се менува преку ноќ.
– И тие не можат да се самоопределат во улогата на родители, а не им помагаат на децата, бидејќи сите знаеме, наративот е познат уште од античко време, дека во природата на тинејџерите е да се бунтуваат. Мора да протестираат – нагласи Милена Опарница.
Таа посочи дека родителите кои се „воени лидери“ ги отсекуваат потребите на децата и откажуваат секаква можност за преговарање.
– Најдобро е – но најдоброто е и најтешко и бара вежбање и вежбање, бидејќи тинејџер додека не стане тинејџер не барал толку труд и размислување од родителите – преговарање и победничка соработка. Што значи? Ајде да размислуваме како родители, бидејќи така се учи, дека помеѓу кога детето нешто барало и нашата реакција, кога велиме да или не, доаѓа период на размислување, каде што се обидуваме да навлеземе во потребите на детето, да ги разбереме. да не ги пресече и да не каже „да“, туку да се поврзе со потребите – изјави Опарница.
Таа објасни дека тинејџерот преку оваа врска добива потврда дека родителот го разбира, но му поставува граници, како и дека основното правило е „ниту премногу тесно, ниту премногу лесно“.
Кога е време за подлабок разговор
Зборувајќи за притисокот од околината, Опарница изјави дека за тоа е најдобар подлабок разговор.
-Овде родителите често се збунети, бидејќи детето се појавува пред нив со реченицата „но секој го прави тоа, секој оди, сите носат толку пари, сите пијат, сите се на телефон навечер“. Тогаш еден, навистина, искрен и подлабок разговор што сега е многу тешко да се води, не само за време на корона, туку и пред тоа, некако згасна институцијата на другите родители, асистенти, сојузници во процесот на воспитување на децата – рече. Опарница.
Таа додаде дека нашите деца сега се дружат, но дека не сакаат да внесуваат други деца во куќата.
– Сега ништо не се случува во куќата. Потоа, родителите се исклучуваат од родителите на оние деца со кои се дружат нивните деца. Нема сојуз, а едно од старите правила, верувам дека не е надминато ни во овој брз живот, е да прашаш дете и да бараш одговор на познатите пет новинарски прашања – кој, што, каде, кога, зошто а јас би додал како. Како ќе се вратиш? Кој оди со тебе? Каде одиш? Кога ќе се вратиш? – рече Опарница.
Таа изјави дека младите често се вознемирени кога родителите често им се јавуваат за време на излегувањата, а од друга страна, постои парадокс дека децата влегуваат во потребите на адолесцентите уште пред адолесценцијата, а сепак подоцна созреваат и дека многу млади не работа.
– Воопшто немам поим дека за ова се одговорни младите, бидејќи живеат во чуден свет, не им е лесно ни нив – изјави Милена Опарница.
Таа истакна дека работејќи со младите забележала дека им е многу потешко од претходните генерации и дека радоста исчезнала во семејствата, а навлегол стравот.
– Што ќе биде со детето, кое е неговото следно барање? Сега нема пренос на искуство од генерација на генерација бидејќи искуството, не само на дедото, туку и на таткото, веќе не е релевантно за правилата за животот на децата. Во пракса, сфаќам дека дури и искуството на постар брат не е релевантно за искуството на сестра која е четири или пет години помлада. Пред децата има многу предизвици, тие не се дораснати.
Родителите некогаш треба да бидат карпа, а некогаш море
Таа истакна дека на родителите е некогаш да бидат „карпа“, а некогаш „море“.
Милена Опарница објасни дека разговорот може да биде доволен, но ако е во вистинско време и на вистинско место, но дека може да се случи поради недостаток на време и расположение целосно да се отуѓи.
– Всушност, мораме да препознаеме кога се подготвени да разговараат, бидејќи тинејџерите бараат од нас да разговараме со нив кога се расположени. Подобро е да се направи и тоа, да се чека вистинскиот тајминг и на вистински начин. Лесно е да се влезе во обвинување – истакна Опарница.
Таа истакна дека со децата нема да разговара за казни, туку за последиците од излегувањето во ноќни клубови.