Оваа приказна може да се прочита за една минута, но лекцијата што ќе ве научи Светиот Дух останува засекогаш.
Беше околу шест часот попладне кога еден земјоделец, млад човек, се враќаше од селото каде што купил намирници, шетајќи се по пругата.
Се стемнуваше; сè уште не беше сосема темно. Рацете му беа полни со обвивки. Носеше лампион и обвивки во едната рака. Одеднаш се сопна, падна и за малку ќе го испушти фенерот и омотите. Некако успеа да се исправи, па погледна во земјата. Случајно или намерно, но три стеги се откинати и еден голем дел од шините е искривен.
Човекот знаел дека ако возот удри во крива шина, ќе има страшна несреќа. И знаеше дека во тоа време од ноќта, брзите возови, не еден туку неколку, се возеа по таа линија за да превезуваат луѓе од Филаделфија до Њујорк за секојдневна работа и назад. Немаше никаков алат, а и да имаше, ништо не би можел да поправи. Ова беше премногу работа за еден човек.
Одеднаш почувствува како треперат потресите. Слушна сирена. Возот доаѓаше. Знаеше дека има само неколку минути да направи нешто. Запали лампион, ги фрли сноповите и почна да трча по патеката. Возот доаѓаше кон него и тој трчаше кон возот. Трчаше најбрзо што можеше, зјапајќи во возот пред него. Се сопна, падна и го скрши стаклото на фенерот. Ништо повеќе не можеше да направи. Возот доаѓаше; тој веќе ја виде светлината.
И тогаш Бог му дал идеја. Тој продолжил да трча и токму кога возот требало да налета на него, тој скокнал од шините и фрлил скршен лампион во локомотивата. Очигледно, механичарот не бил будала, бидејќи кога го видел фенерот, знаел дека нешто не е во ред. Тој ги стиснал сопирачките и успеал да го запре возот непосредно пред искривената шина. За храброст земјоделецот доби орден.
Светиот Дух го крева крстот на Голгота и го фрла пред нас скршеното, крваво тело на Исус. Ако продолжиш по својот пат, нема ништо пред тебе освен смрт и осуда. „Стоп! Види! Слушај!” е она што го вели Светиот Дух со ова прашање: „Како да побегнеме ако го занемариме толку спасението?“
Автор: Хајман Џ. Апелман