Синот на Феѓа Стојановиќ почина на 44-годишна возраст, а актерот тагата по него ја носеше до самиот крај на животот.
Објавено: 28.01.2026 во 9:08 часот
Милка Ѓукиќ
Животот често носи мигови за кои никој не е подготвен. За актерот Феѓа Стојановиќ, тој миг дојде ненадејно и немилосрдно – преку телефонски повик од Америка, кој засекогаш му го промени светот. Неговиот најстар син, Урош Стојановиќ (44), бил пронајден мртов во Лос Анџелес, а веста ја погодила семејството како гром од ведро небо.
Феѓа отворено зборуваше за својот син и за нивниот однос, откривајќи ја сложеноста на семејните врски, но и љубовта што не згасна ни во миговите на најголемата несреќа. До смртта ја носеше тагата по синот.
Повикот од Америка што промени сè
„Урош немаше никакви проблеми. Се ожени пред три месеци. Сопругата му е актерка од нашиве простори која таму почна да гради кариера. Се заљубија. Сè тоа траеше толку кратко“, раскажа Феѓа со треперлив глас, сеќавајќи се на моментот кога пријател од Лос Анџелес му ја соопштил страшната вест.
Наместо радост и гордост поради новиот проект на синот, Феѓа се соочи со болна реалност. Неговиот син, кој до тогаш делувал сосема здрав, заминал прерано, а причината за смртта сè уште не била утврдена.
„Пред половина година беше на лекарски преглед. Утврдија дека е целосно здрав. Чекаше да почне да го снима својот филм. Сè уште не го знаеме точниот причинител на смртта, само претпоставуваме дека е срцев удар. Веројатно срцето му застанало“, изговори Феѓа, едвај совладувајќи ја тагата.
Шок и неверување
„Никој, ни во најлошите соништа, не можеше да поверува дека ова ќе се случи. Сè дојде апсолутно ненадејно. Целосно нè пресече и не го очекувавме. Немаше никакви здравствени проблеми“, изјави Феѓа за „Блиц“.
Загубата била толку неочекувана што ни најблиските не можеле да се подготват за неа. Тој нагласуваше дека Урош бил во контакт со него и никогаш не покажувал знаци дека има здравствени потешкотии.
Урош Стојановиќ – уметник без граници
Урош бил талентиран режисер, чие најпознато дело е филмот „Чарлстон за Огненка“ од 2008 година, кој остави силен белег во српската кинематографија. По големиот успех во татковината, добил можност да ја продолжи кариерата во Холивуд.
„Доби понуда да замине во Холивуд и таму да ја продолжи кариерата. Потпиша договори со продукциска куќа и работеше на филмот ‘El Indio’. Неговиот успех беше препознаен во Америка и неколку години работеше на филмски проекти таму. Често го нарекуваа уметник без граници – и тоа го докажа со својата работа“, раскажа Феѓа.
Но смртта го спречи понатаму да го развива својот талент и да ги остварува соништата, оставајќи празнина и во светот на филмот и во срцата на семејството.
Посебен и сложен однос меѓу татко и син
Феѓа истакнуваше дека неговиот син отсекогаш бил ексцентрична и посебна личност.
„Беше ексцентричен човек, таков е роден. Сè што сум боледувал поради него, сум боледувал уште додека беше сосема мал, бидејќи сфатив дека е таков и дека ништо не помага. Имам чувство дека мојот развод од неговата мајка многу тешко му падна и дека со тоа никогаш целосно не се помири“, говореше актерот.
Урош бил самостоен, често дистанциран и строго ги чувал своите граници – што понекогаш создаваше недоразбирања во семејството.
Тишина и оддалеченост во последните години
„Последните години комунициравме исклучиво преку е-пошта, бидејќи ми забрани да му се јавувам, сметајќи дека го вознемирувам. Девет години не дојде во Србија, бидејќи по филмот ‘Чарлстон за Огненка’ очигледно се разочара од некои луѓе. Тука имаше фантастични пријатели, што се потврди и на комеморацијата во Југословенската кинотека, но имаше и такви што не го сакаа. Кога замина за Америка, рече дека во Србија може да се врати само во метален ковчег. За жал, тоа и се оствари“, се присети Феѓа.
И покрај сложениот однос, љубовта на таткото кон синот беше неизмерна.
Остануваат раната и сеќавањето
Смртта на Урош остави неизбришлива трага во семејството, но и во домашната кинематографија. Неговиот талент и уметнички дух остануваат како инспирација, додека Феѓа го носеше товарот на болката што никогаш не поминува.
„Никој не можеше да очекува вакво нешто. Бевме целосно изненадени. Беше здрав, талентиран, млад… и одеднаш го нема. Тоа е болка што не може да се опише со зборови“, рече Феѓа во една од своите последни исповеди.
Трагедијата на семејството Стојановиќ потсетува дека ни најталентираните и најмладите не се имуни на непредвидливите удари на животот, и дека болката може да биде тивка, но длабоко присутна – во срцата на оние што остануваат.