Не знам како се заразив со вирусот. Знам само дека тој влезе во мене и се плашам дека поради тоа почина личноста што ја сакам најмногу на светот, татко ми.
Италијанецот Зампино (40) од Торино се разболе од коронавирус. Симптомите што ги почувствувал беа екстремно силни, но се опорави. Неговиот татко, Антонио, 76, не го стори тоа. Антонио сега се бори со огромно чувство на вина затоа што смета дека го пренел вирусот на неговиот татко.
– Татко ми се викаше Антонио. Тој имаше 76 години. Луѓето велат: „Умре, но беше во сериозни години“. Тој не беше стар. Не за мене. И за мене, тој беше најпосебната личност на светот. Тој беше дедо, татко, брат. Тој беше сè за нас – вели Зампино.
– Мајка ми почина пред година и пол. Одлучив да одам да живеам со татко ми, да се грижам за него – вели Зампино.
– Да знаев тогаш што всушност е овој вирус, сигурно ќе останев дома. Не би одел на работа. Тогаш можеби татко ми ќе беше жив и денес, и јас не би страдал толку многу. Отидов во Милано заради деловна активност. Кога се вратив дома, треперев. Целото тело ми се тресеше и имав силна кашлица, висока температура и дишев тешко. Отпрвин, бев убеден дека станува збор само за грип. Во саботата наутро, брат ми застана како и обично да ме посети мене и тато. Забележа дека тато дише тешко и дека сум во кревет, на работ на несвестица. Повикал брза помош и наскоро таткото и синот биле пренесени во болницата со истата брза помош.
– Тато дишеше тешко, но се чинеше прилично смирен. Бев многу позагрижен за него. Тој веќе имаше хронични болести, ако се покаже дека е заразен, не знам како ќе се бори против тоа. Белите дробови ми беа снимени и се покажа дека имам билатерално воспаление. Тие ми рекоа дека ситуацијата е многу сериозна и дека мора да ме пренесат во друга болница на интензивна нега. Му реков збогум на тато. Му реков „Се гледаме дома“. Знаев дека ако тестот се покаже позитивен, немаше да се видиме .
– Три дена подоцна, добив порака од управителот на нашата зграда. Тоа беше порака на сочувство. Длабоко во себе, тоа го очекував, но кога пристигна конечната потврда, се расипав – вели Зампино.
„Кога се вратив од болницата, си ветив дека нема да одам во собата на тато. Сепак, тоа беше првото нешто што го направив кога влегов – вели Зампино, кој се бори со страшна грижа на совест поради сомнежот дека тој е тој што го заразил неговиот татко.
– Постојано размислувам за фактот дека дојдов да живеам со него за да се грижам за него, и наместо тоа … Се чувствувам виновен. Ме уништува – вели Зампино.
Извор: Блиц