Таа со својот талент и убавина одбележа една ера на југословенскиот филм, а нејзиниот живот е голема љубов со Пек Дапчевиќ.

Малкумина знаат дека првата емисија на Телевизија Белград во 1958 година ја водела актерката Милена Дапчевиќ, која со тоа станала првата српска и југословенска говорничка, а не се појавиле ниту Душанка Калањ, ниту Брана Сурутка, ниту Миле Здравковиќ, пишува Глоси.

На покана на режисерот Јован Коњовиќ, таа дојде да прочита честитка до Советскиот Сојуз, која ќе се емитува во Москва. Бидејќи тоа беше толку важна задача, пишуваше дека е многу нервозна.

Тогаш немаше ниту телевизиска камера, ниту студио, туку се се снимаше во филмското студио на Кошутњак, а подоцна Милена рече дека и било кажано да не го меморира текстот, туку да го чита и повремено да гледа во „публиката“. односно во камерата. Во заграда напиша „со насмевка“ и „без насмевка“, а иако снимката беше едноставна, таа подоцна призна дека имала впечаток дека се случило нешто несекојдневно.

Следниот пат кога Милена се појави на малите екрани беше во првата телевизиска драма „Случај во трамвај“, кога се појави како она што навистина беше – актерка.

Милена Дапчевиќ е родена како Милена Врсајков во Деспотово во 1930 година и стана една од најголемите ѕвезди на социјалистичкиот филм. Нејзината кариера, без сомнение, ја одбележа филмот „Времето на Аника“ од 1954 година, снимен според истоимениот роман на Иво Андриќ, во кој таа ја толкуваше главната улога.

Победила со својот талент, но и со својата убавина, а во средината на 20 век во Југославија ја опишувале како „убава жена, една од оние убави жени кои со својот изглед и глас како да сугерираат дека постои само таа тајна, нешто што само таа го знае и никогаш нема да го каже“.

Играла во голем број филмови и ТВ драми, а помладите ја паметат како докторка во филмот „Бошко Буха“.

Покрај тоа што нејзиниот живот го одбележаа филмот и телевизијата, тука е и нејзината голема љубов со Пек Дапчевиќ, народен херој, учесник во Народноослободителната борба и Шпанската граѓанска војна, амбасадор на СФРЈ и генерал-полковник на ЈНА. Тие се запознале во текот на летото 1952 година, додека Дапчевиќ летувал во Дубровник, каде Милена го снимала филмот „Сите до морето“. Двојката набрзо се венчала, а кум им бил Милован Ѓилас, кој пишувал за нивната голема љубов.

Во повоените денови беше неприфатливо истакнат партизански борец да се бори како актерка, а не како партизан, туку Милена и Пеко си ги „тераа своите“. Актерката била одбиена од воените другари на Дапчевиќ, особено затоа што за време на војната бил во врска со убавиот и не помалку храбар Стан Томашевиќ, првата жена која Тито ја поставил за партизански комесар и која ја нарекле „Титов модел“.

Меѓутоа, Пеко избра жена која не само што не беше истакнат борец, туку беше само дете кога започна војната.

Милена добивала анонимни писма полни со омраза и гнев, а сè уште се памети дека на новогодишната ноќ 1954 година во Клубот на писателите седеле само со Ѓилас и неговата сопруга, што го поттикнало Ѓилас да го напише политичкиот текст „Анатомија на еден морал“. , во која ги критикуваше функционерите и неговите сопруги.

По скандалот Пеко беше сменет од функцијата началник на Генералштабот на ЈНА и стана амбасадор на Југославија во Грција.

Милена и Пеко добија две деца: ќерката Милица и синот Вук, а актерката цел живот потенцираше колку е горда на своите наследници. Милица одлучила да стане археолог, за што Милена повторно зборувала, а во едно интервју истакнала дека Милица има „подобар вкус за облека“ од неа.

Почина во Белград во 1999 година, а покрај неa беше Милена. Таа продолжи да живее во Србија и да го негува споменот за него, а светот го напушти на 3 декември 2018 година.

error: Content is protected !!