Ако не ги знаеме причините и нечиј напор да го постигне она што го сака, со кое право го осудуваме неговиот обид?
Некогаш живееше монах на Света Гора, кој се бореше во Кареја. Тој се опиваше секој ден и стана причина за навреда на аџиите.
Еден ден тој почина и некои верници, чувствувајќи олеснување, отидоа кај старецот Пајсиј за да му кажат, со посебна радост, дека овој голем проблем конечно е решен. Отец Пајсиј одговори дека знаел за смртта на монахот, бидејќи видел цела легија ангели кои дошле да му ја земат душата. Аџиите беа изненадени и огорчени, а некои од нив се обидоа да му објаснат на старецот Пајсиј кој е, мислејќи дека старецот не ги разбира.
Старецот Пајсиј им рече: „Овој монах е роден во Мала Азија, непосредно пред погромот на населението, кога Турците ги земаа сите машки деца.
За да го спасат, неговите родители го однеле со себе на жетва, и за да не плаче, му истурале малку ракија во млекото, по што спиел. Се верува дека така станал алко-холичар. По советот на многу лекари дека не треба да се жени и да формира семејство, дојде на Света Гора и се замонаши. Таму нашол старец и му рекол дека е алко-холичар. Старецот го советуваше да прави метанија и молитви и да ја моли Богородица да му помогне да го намали пијалокот за една чаша.
По една година, тој успеал, со подвиг и покајание, да го намали пијалокот од 20 чаши колку што пиел дневно, на 19 чаши. Го продолжи својот подвиг и неколку години успеваше да пие по 2-3 чаши дневно, од кои сепак ќе се опие повторно. „
Со години, сите го сметаа за монах алко-холичар кој ги навреди аџиите, но Бог во него виде аскетски борец, упорен во борбата да ја намали страста.
Ако не ги знаеме причините и нечиј напор да го постигне она што го сака, со кое право го осудуваме неговиот обид?