По цел живот исполнета работа, спомени и љубов од нивните деца, внуци и партнери, голем број наши стари луѓе остануваат сами, болни и заборавени. Со текот на годините, болката полека се акумулира, а во комбинација со осаменоста, тоа е големо искушение на кое не успеваат сите да одолеат.
Баба Дерва Ибриќ има 91 година. Деновите ги поминува сама и болна во Тиња, недалеку од Сребреник, во близина на железничката пруга, каде што го поминала најголемиот дел од животот со маж кој не сакал да ја остави и да ја разочара иако не успеала да му роди деца.
Ова е нејзината приказна:
– Имам сестра и братучеди. Доаѓаат и ми носат секакви работи. Имав куќа, земји, шуми, им дадов се. Мојот сопруг работеше на железница, па го добивме овој стан, ја имам и неговата пензија. Изградивме куќа, па земјотресот ја сруши, а потоа железницата ни го даде овој стан – изјавила баба Шемсудин Дураковиќ од каналот „Босанска Сехара“.
Покрај неа, вели, таткото имал уште четири деца. Двајца браќа починаа, а двете преостанати сестри, од кои едната е неподвижна веќе трета година, се се што Девра има на светот.
– Сестра ми ми обезбедува се, ми носи се што ми треба и братучедите ми доаѓаат и ми носат. Тие се грижат. Мојот човек почина пред 20 години. Тој беше здрав, а јас останав болен. Имав 24 години кога се разболе, ме болеше стомак, дај ми лекар, болница, кога ќе умрам ми рекоа дека треба да извадат бубрег. ’65. ми го извадија бубрегот, а другиот е болен. Се бореше со женските болести, направи четири операции – вели бабата.
Не успеала да роди деца, но тоа не му пречело на нејзиниот сопруг, бидејќи тој сакал без разлика на предизвиците што стоеле пред него.
-Отидов на лекар, тој рече дека треба да дојде човек, кога му кажав, а тој ми рече: „Нема, дали си задоволен од мене?“ што. Добро живеевме, добро се согласувавме. Татко ми му даваше куќа и половина имот да ме избрка, да ме пушти. Се случи еднаш, два, три пати, маж ми рече: „Нема, по пат можам да живеам со неа“ и потоа не избрка, не ни даде ниту лажица. Паднал таму на мразот и си го скршил колкот, кога требало да дојде дома на таму им рекол дека треба да дремне. Кога погледнаа – тој беше мртов – се присетува бабата.
Цел живот, вели, се занимавала со земјоделство, сеела жито и грав, а успеала да продаде нешто.
– Сега не ми е досадно, сам се навикнав. Ќе посадам зелка, пиперки, а можеби и ќе продадам. Докторот ми рече да пешачам што повеќе, но не можам. Поминувам малку, за да ми биде послатко да легнам – заклучува старицата.