Неодамна најмив врвен столар за да ми помогне да реновирам старата куќа. Првиот ден на работа бил навистина досаден за него: на стариот камион му пукнала гума, па изгубил еден час работа, му откажала електричната пила, а кога сакал да си оди дома, не сакал да го стартува камионот. Додека го возев дома, тој беше сериозен и само молчеше.
Кога стигнавме пред неговата куќа, ме покани да се сретнам со неговото семејство и се упати кон куќата. Пред да се отвори вратата, накратко застана пред едно мало дрво, допирајќи ги со двете раце врвовите на гранките. Потоа насмевка блесна на неговото лице. Ги прегрнал трите деца и ја бакнал сопругата.
Кога подоцна ме придружуваше до автомобилот, повторно поминавме покрај дрвото и јас горев од љубопитност. Го прашав што е „тајната“.
„О, тоа е моето „дрво за грижа““, одговори тој. „Знам дека не можам да избегнам проблеми на работа, но едно е сигурно, тие не припаѓаат на моето семејство, на мојата сопруга и на децата. Така, секое попладне пред да влезам во куќата ги „закачувам“ на дрво.
Повторно ги земам наутро пред работа… „Застана за момент, а потоа со насмевка продолжи: „Смешно е, но кога ќе дојдам наутро, има половина од оние кога ги оставав навечер“
„И ги носеше нашите болести, ги зеде нашите болки“ (Исаија 53:4).
Непознат автор