Работата за грижа за стари лица се повеќе се бара во Германија, но експертите предупредуваат дека странците, вклучително и некои од Макдонија, честопати не знаат за што се пријавиле или ги имаат квалификациите.
Германскиот систем за грижа за стари лица зависи од работниците од други земји, од кои, според проценките на експертите, во таа земја има речиси 700.000 , пишува EURACTIV во специјалниот извештај за здравствените работници и миграцијата.
Стареењето на населението во Германија бара повеќе луѓе да се грижат за нив, а бидејќи има и криза со недостиг на работници, тие работни места ги пополнуваат странци кои имигрираат во земјата.
„Без професионалци родени во странство од сите сектори на здравството, германскиот здравствен систем би бил пред колапс, како што покажа пандемијата „Ковид-19“, се вели во извештајот на Експертскиот совет за интеграција и миграција.
Повеќе од 4,2 милиони луѓе работат во германскиот здравствен и здравствен сектор, а околу 690.000 од нив не се родени во Германија. Странци има во сите медицински професии, но нивниот процент е најголем во областа на грижата за стари лица – дури 25% од нив се странци.
Поголемиот дел од постарите Германци бараат нега дома, а не во институција како што е дом за стари лица . Но, како што се намалува бројот на традиционални домаќинства со повеќе генерации, побарувачката за дополнителен персонал се зголеми.
Грижа за стари лица – законска „сива зона“
Најголемата група мигранти во германскиот здравствен систем затоа работи во „сива зона“ кога е во прашање законот. Тие се вселуваат во домовите на луѓето за кои ќе се грижат, а парите ги испраќаат до нивните семејства во земјата на потекло.
Точниот број не е познат, но се проценува дека во таков аранжман работат меѓу 300.000 и 700.000 странци .
Често на германските семејства агенциите им ветуваат дека странците ќе се грижат за нивните постари роднини „24 часа на ден“. Но, како што посочува Јустина Облачевиќ од институцијата „Фер мобилност“, тоа ни од правен аспект не е можно. Fair Mobility е канцеларија спонзорирана од германската влада и синдикатите, која им помага на работниците во оваа ситуација.
На хартија работниците треба да имаат легален работен однос. Но, во реалноста се случува сосема поинаква ситуација.
„Таа реалност се живее, но никаде не е забележана“, предупреди Облачевиќ.
Работниците имаат договори кои покриваат работно време од 30 до 40 часа неделно, но всушност се очекува тие да бидат достапни 24 часа на ден , во случај да се случи нешто непредвидено. Според законот, тие часови би требало да се бројат како работно време и да бидат покриени барем со минималната дневна плата, но во пракса тоа не се случува.
Доаѓаат од Полска, но и Србија и Украина
Повеќето домашни работници во Германија се жени над 50-годишна возраст, со потекло од Централна и Источна Европа. Тие доаѓаат од Полска, Романија и Словачка, но и Србија и Украина .
„Овие бројки го докажуваат моделот на миграција на здравствените и здравствените работници, најголем број мигранти доаѓаат од земјите кои се приклучија на Европската унија по 2004 година или од земји кои сè уште не се во ЕУ“, рече Облачевиќ.
За разлика од работниците во домовите за стари лица, на кои мора да им се признаат квалификациите за да се вработат, работниците во домовите за стари лица често немаат никакви квалификации за работата што ја работат.
„Проблемот е што од нив не се бара да имаат квалификации, што значи дека процесот на регрутирање може да трае само неколку дена, а немаат никаква медицинска обука. Честопати не знаат што да очекуваат од таква работа, што брзо доведува до прекумерен напор“, предупреди таа.
Германскиот систем за долгорочно осигурување ја поддржува оваа практика. Доколку старите лица имаат одредени здравствени состојби како што е деменција, семејството може да избере дали да ги смести во дом или да плати помеѓу 300 и 900 евра месечно, што се смета за пари за давање нега дома.
Во стручните совети се наведува дека 80% од нив избираат да се грижат за стари лица дома, а парите кои потоа ги плаќаат директно ги земаат во агенцијата која ги носи работниците. Најголем дел од парите остануваат и кај агенцијата наместо да се префрлат на работниците. Облачевиќ оваа практика ја нарече дискутабилна и подвлече дека поддржува бизнис модел кој исто така е сомнителен.