Најголем проблем за семејството Луковиќ е бањата.
Анастасија (11) и Ѓорѓе (13) од селото кај Сјеница деновите ги поминуваат со татко им и дементираната баба во мала соба, без бања и основни услови за живот.
Живееме во село Захомско, општина Сјеница. Па, дури и се разведовме од жена ми во 2015 година. Пред две години, мислам, конечно се разделивме. Таа генерално не им помага на децата, ниту пак зборува со нив. Живеев со брат ми горе. Оваа куќа му припаѓаше нему. Морав да бидам тука, нема друг избор. Ова е мојата куќа – изјави Негомир Луковиќ, татко на Анастасија и Ѓорѓе.
Освен тројцата кои живеат во мала куќа, со нив е и мајката на Негомир која има многу здравствени проблеми.
Мајка живее со нас, таа е болна, дементирана. Тој има 78 години. Па, живееме само во оваа соба, ние четворицата. Квадрати, не знам, можеби 12-13 квадрати се сите овде. И тоа е тоа. Тоа е нашата дневна соба, кујна и се.
Децата се капат на -35
Анастасија покажува аголна гарнитура каде што сите четворица спијат ноќе. На прашањето дали ќе им биде тесно, Ѓорѓе вели: „Па, малку“.
Најголем проблем за семејството Луковиќ е бањата.
Па децата немаат купатило и зимата се капат во штала кога е студено. Нема ништо друго. Загрејте ја водата на шпоретот. Тешко е, а и ладно е. Ако е многу ладно, не се капеме до друг ден. Па, еве една пештера. Зимите се прилично студени и тешки. Па, температурата достигнува минус 30, минус 35, се зависи – вели Негомир и додава дека и децата се капат на такви температури.
Анастасија вели дека нејзиниот татко е вреден и секогаш се бори за нив.
– Ги имам тие две крави на работа, треба да ги измолзам. Треба да го извалкам тоа сирење, ми треба сè живо. Околу мајката, старицата, да и донесе апчиња, да ја донесе да јаде. Не мора да прави ништо, не може да ни го меси лебот. Имам некои здравствени проблеми, но се караме. Децата се добро, фала богу, здрави се. Му помагам на Ѓорѓе, малку со тие две крави. Ќерка ми ми ги мие садовите – вели Негомир.
Малото девојче Анастасија
Малото девојче Анастасијафото: Принтскрин/Јутјуб/Србите за Србите
Тој вели дека дота би значело да имаш трактор.
-Имаме ливади за сено, но исто е, се работам на рака, бидејќи нема машина. Треба да имам трактор, да имав балирач, сега е болно да го правам тоа. Никој нема да дојде да ви помогне. Па, сирењаме само за наши потреби – вели Негомир, а Ѓорѓе додава дека во околината има мечки и волци: „Малку се плашам од нив“.
Од приходи само детски додаток
– Па, добиваме само детски додаток, десет илјади и 500 динари. Во куќата немаме никакви други приходи. Во Сјеница неколку пати предавав социјална помош и ме одбија. Наводно, бабата е сопственик на земјиштето. Не се барам себеси, туку само децата. Тешко се минува тој месец, тепачка, малку од тоа сирење и тој додаток – вели Негомир.
Анастасија зборува за тоа колку и е тешко да учи дома.
– Па, затоа што ова е мал простор и така натаму. Секогаш имам проблеми со струја. Врне, немаме струја. Ветер дува, немаме струја. Некогаш немаме струја две-три ноќи – вели девојката.
Негомир вели дека на крајот има многу малку опции за работа, а не може ни да оди некаде и да ги остави.
– Па, природата е прекрасна, но има се помалку луѓе. Имаме помалку од нас. Ние навистина немаме никаква работа овде. Единствено што работам е земјоделство, кравите ги косам малку и толку. Да заработам нешто, немам. Каде? Што? И да можам да одам некаде, не би можел да ги оставам. Како деца и болест на стара мајка. Не можам толку да си одам од дома, баба е болна – вели тој.
Анастасија вели дека и недостига облека и дека има само еден пар патики за на училиште. Додека нејзиниот брат Ѓорѓе вели дека има два џемпери и три маици.
– Најмногу ми недостига бањата и собата. Би сакал да имам нова куќа. Само да беше убава. Би сакала да имам розова соба – вели Анастасија.