Условите за живот на ова пештерско плато се повеќе од сурови, пристапниот пат одамна е уништен, а зимите се силни и долги.
На самата граница на Србија и Црна Гора, километри оддалечено од цивилизацијата, се наоѓа селото Захумско, кое припаѓа на општина Сјеница. Малкуте преостанати жители велат дека сите, вклучително и Бог, заборавиле на своето постоење. Меѓутоа, примерот на Влад Тимотевиќ , кој по семејна трагедија остана сосема сам во трошна куќа, покажува дека и најтешките работи се потешки. Мајката и таткото му починале, брат му починал, а тој е неук и неписмен, погоден од несреќите што го снашле во 21 век и живее во услови недостојни за човек. Не знае ни колку години има, а едвај го кажува името и како се чувствува. И тој не е добро.
– Една тага преголема. Додека мајка му и брат му биле живи, тој некако живеел нормален живот. Како што заминаа на другиот свет, тој беше оставен сам да се снаоѓа и едвај сам се извлекува еден ден. Му носиме што имаме и му подготвуваме да јаде, инаку би бил гладен. Она од што најмногу се плашиме е оваа трошна куќа во која живее, покривот на неа е целосно уништен од снегот и дождот и е пред да се урне. Верувај ми, секој ден кога ќе го посетам, се плашам што ќе најдам. Ако се урнеше тој покрив, ќе го закопаше жив, изјави за РИНУ Раденко, братучед на Влад.
Еден скршен метален кревет и уште неколку излитена, трошна покуќнина се сè што има Владе. Сепак, неук и скромен, израснат во дивина и далеку од цивилизацијата, тој не се жали. Нечујно го трпи и го поднесува она што судбината му го предодредила. Тој не знае и речиси никогаш не знаел подобро, единствено е што додека биле живи родителите и брат му се погрижиле да не е гладен. Сега таа грижа ја презеле двајца роднини, бидејќи не можат да гледаат како Владе страда, но и не им е лесно. Живеат од трудот, имаат две крави и тоа е се. Да имаа, ќе му помогнат и ќе ја среди куќата колку што може, само да не се грижат да не се урне, но немаат каде да одат.
– Мислам дека овие социјални служби не ни знаат дека постои, никој никогаш не ни прашал за него, а далеку од тоа дека некој дошол и го посетил ова наше изолирано село за да види како живее Владе. бидејќи остана сам. Се плашиме само за неговиот живот, да не се урне куќата додека спие. Не му треба многу, само една соба да опреми, мала бања и покрив за поправка. Се надевам дека некој ќе го слушне нашиот плач и ќе го спаси пред следната зима, вели братучедот на Владе.
Условите за живот на ова пештерско плато се повеќе од сурови, пристапниот пат одамна е уништен, а зимите се силни и долги. Единствено што има Владе е дрва, да запали оган и да се стопли за време на сибирскиот минус, но се друго недостасува.
Прашање е дали има што да облече, ако роднините му донесат храна. Тагата, која во модерното време живееме, удобно сместена во фотелји додека ја замислуваме, ги кине и срцето и душата. Никој не заслужил да живее вака.